Class 12 Advance Assamese Chapter 11 Solution ‘আমাৰ ছাৰ‘ বিচাৰি থকা students-সকলৰ বাবে এই post-টো বিশেষভাৱে helpful হ’ব। Class 12 Advance Assamese subject-ৰ Chapter 11 ভালদৰে বুজি পোৱা আৰু examination-ৰ বাবে important question answer practice কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে chapter-টোৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু বুজিবলৈ সুবিধা হোৱা solution ইয়াত পাব পাৰিব।
AHSEC Class 12 Advance Assamese Chapter 11 আমাৰ ছাৰ
যিসকল students-এ online-ত Class 12 Advance Assamese Chapter 11 Solution search কৰি আছে, তেওঁলোকে আমাৰ website-ৰ পৰা chapter-wise question answer আৰু অন্যান্য study materials লাভ কৰিব পাৰিব।
Chapter 11 আমাৰ ছাৰ
গোট – 4
১। গল্পকাৰ যোগেশ দাসৰ চমু পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ ১৯২৮ চনত ডুমডুমাৰ হাঁহচৰা বাগিচাত গল্পকাৰ যোগেশ দাসৰ জন্ম হয়। চাহ বাগিচাৰ বিদ্যালয়ত তেওঁৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হয়। ১৯৫৯ চনত তেওঁ এম. এ. ডিগ্রী লাভ কৰে। ডুমডুমা হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰি যোগেশ দাসে চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলে। তাৰ পিছত তেওঁ বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্ত হয় আৰু সেই বিভাগৰে মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অধ্যাপনা কৰাৰ উপৰি তেওঁ ‘নতুন অসমীয়া’ কাকতৰ উপসম্পাদক, ‘দৈনিক অসম’ৰ সহকাৰী প্ৰধান সম্পাদক, প্ৰহৰী আৰু অধিনায়ক আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ এক পঞ্চাশতম অধিবেশনত যোগেশ দাসে সভাপতিত্ব কৰিছিল।
দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত লিখা তেওঁৰ ‘ডাৱৰ আৰু নাই’ এখন উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। তেওঁ ১৯৮০ চনত ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্প সংকলনখনৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভকৰে। ১৯৯৯ চনৰ ৯ ছেপ্তেম্বৰত তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
২। চমু উত্তৰ দিয়াঃ
(ক) যোগেশ দাসৰ এখন গল্প পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ পুথিৰ নাম হ’ল পৃথিৱীৰ অসুখ।
(খ) কোনখন গল্প পুথিৰ বাবে যোগেশ দাসে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ‘পৃথিৱীৰ অসুখ’ গল্প পুথিখনৰ বাবে যোগেশ দাসে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভকৰিছিল।
(গ) ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি?
উত্তৰঃ ধৰণীধৰ বৰুৱা।
(ঘ) ছাৰ কাৰ বিয়ালৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ ছাৰ তেওঁৰ একালৰ ছাত্ৰ পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ ছোৱালী মিনুৰ বিয়ালৈ আহিছিল।
৩। ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্পৰ্কটো লেখকে কেনেদৰে দাঙি ধৰিছে লিখা।
উত্তৰঃ যোগেশ দাসৰ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজৰ আন্তৰিক, স্নেহময় আৰু শ্রদ্ধাপূৰ্ণ সম্পৰ্কৰ এক সুন্দৰ ছবি অংকিত হৈছে। গল্পটোৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ ধৰণীধৰ বৰুৱা, যিজন সকলোৰে প্ৰিয় ‘আমাৰ ছাৰ’ হিচাপে পৰিচিত।
পদ্মেশ্বৰৰ জীয়েকৰ বিয়ালৈ আহি ছাৰে যেতিয়া ভোজভৱনত উপস্থিত হয়, তেতিয়াই তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলে আগ্ৰহেৰে তেওঁক আদৰি লয়। কোনোৱে চকীত বহুৱাই, কোনোৱে বিচনী জোকাৰি দিয়ে, আন কোনোৱে তেওঁৰ খা-খবৰ লয়। এই আচৰণে ছাত্ৰসকলৰ মনত শিক্ষকৰ প্ৰতি থকা গভীৰ সন্মান আৰু ভালপোৱাৰ প্ৰকাশ ঘটায়। তেওঁলোকৰ আলাপ-আলোচনাৰ মাজেৰে স্কুল জীৱনৰ বহু পুৰণি স্মৃতি পুনৰ জীৱন্ত হৈ উঠে।
ধৰণীধৰ বৰুৱা শিক্ষক হিচাপে যথেষ্ট কঠোৰ আৰু শৃংখলাপ্ৰিয় আছিল। বিদ্যালয়ত কোনো ধৰণৰ অনুশাসনভংগ তেওঁ সহ্য নকৰিছিল। পঢ়া নকৰা, হোমৱৰ্ক ননিয়া, কাজিয়া কৰা, পৰীক্ষাত নকল কৰা আদি দোষৰ বাবে ছাত্ৰসকলক শাস্তি দিছিল। কিন্তু তেওঁৰ এই কঠোৰতা কেতিয়াও বিদ্বেষমূলক নাছিল; ই আছিল ছাত্ৰসকলক সঠিক পথত আগুৱাই নিয়াৰ আন্তৰিক চেষ্টা।
শাস্তি দিয়াৰ লগতে তেওঁ ছাত্ৰসকলক মৰম, সহানুভূতি আৰু উৎসাহো দিছিল। কোনো ছাত্ৰই পঢ়া নুবুজিলে ধৈৰ্যসহকাৰে বাৰে বাৰে বুজাই দিছিল। আনকি প্ৰয়োজন হ’লে নিজৰ ঘৰলৈ মাতি আনি বিনামূলীয়াকৈ পঢ়ুৱাইছিল। শিক্ষাদানৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নিষ্ঠা আৰু দায়িত্ববোধ আছিল অতুলনীয়।
এই কাৰণেই ছাত্ৰসকলে ছাৰৰ কঠোৰ আচৰণক বেয়া পোৱা নাছিল। বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ মনত ছাৰৰ প্ৰতি গভীৰ সন্মান, কৃতজ্ঞতা আৰু ভালপোৱা গঢ় লৈ উঠিছিল। বহু বছৰৰ পিছতো ছাত্ৰসকলে যি আন্তৰিকতাৰে ছাৰক আদৰ-সন্মান জনাইছে, সেয়াই শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মধুৰ সম্পৰ্কৰ সৰ্বোত্তম নিদৰ্শন।
সামগ্ৰিকভাৱে, ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ জৰিয়তে যোগেশ দাসে দেখুৱাইছে যে প্রকৃত শিক্ষক কেৱল জ্ঞানদানকাৰী নহয়, তেওঁ ছাত্ৰৰ জীৱন গঢ় দিয়া এজন পথপ্ৰদৰ্শক। সেইবাবেই ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ এই স্নেহ-শ্রদ্ধাৰ সম্পৰ্ক গল্পটোৰ অন্যতম মূল বৈশিষ্ট্য হিচাপে প্ৰতিফলিত হৈছে।
৪। ‘আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম কি? তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰি দেখুওৱা।
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰ’ৰ প্ৰকৃত নাম হল- ধৰণীধৰ বৰুৱা। তেওঁ কেৱল এজন শিক্ষকেই নহয়, বৰঞ্চ আদৰ্শ, শৃংখলা, দায়িত্ববোধ আৰু মানৱীয় গুণেৰে উজ্জ্বল এগৰাকী ব্যক্তিত্ব। গল্পটোত তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ বিভিন্ন দিশ সুন্দৰভাৱে ফুটাই তোলা হৈছে।
ধৰণীধৰ বৰুৱা সকলোৰে প্ৰিয় শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ ছাত্ৰসকলে তেওঁক আন্তৰিকভাৱে সন্মান আৰু ভাল পাইছিল। অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ মনত ছাৰৰ স্থান অটুট হৈ আছিল। বয়সৰ ভাৰ পৰিলেও তেওঁ মানসিকভাৱে সবল আৰু কৰ্মঠ হৈ আছিল। পঁচাত্তৰ বছৰ বয়সতো তেওঁ নিজৰ পুৰণি চাইকেল চলাই বিভিন্ন ঠাইলৈ অহা-যোৱা কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ উদ্যম আৰু আত্মবিশ্বাসৰ পৰিচয় দিয়ে।
ছাৰ আছিল অত্যন্ত নিয়মানুবৰ্তী আৰু শৃংখলাপ্ৰিয়। বিদ্যালয়ত নিয়ম-শৃংখলা বজাই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ কেতিয়াও আপোচ কৰা নাছিল। সময়মতে স্কুললৈ অহা, পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন পোছাক পিন্ধা, হোমৱৰ্ক সম্পূৰ্ণ কৰা, পৰীক্ষাত সততা বজাই ৰখা আদি বিষয়ত তেওঁ বিশেষ গুৰুত্ব দিছিল। কোনো ছাত্ৰই নিয়ম ভংগ কৰিলে তেওঁ কঠোৰভাৱে শাস্তি দিছিল। এই কঠোৰতাৰ বাবে বহুতে তেওঁক ভয় কৰিছিল যদিও ইয়াৰ আঁৰত আছিল ছাত্ৰসকলৰ মংগলৰ চিন্তা।
কিন্তু কঠোৰতাৰ অন্তৰালত তেওঁ আছিল অতি দয়ালু আৰু স্নেহশীল ব্যক্তি। ছাত্ৰসকলক শাস্তি দিয়াৰ পিছতো তেওঁলোকৰ উন্নতিৰ বাবে সদায় চিন্তা কৰিছিল। ভুল শুধৰাই সঠিক পথ দেখুৱাই দিয়াই আছিল তেওঁৰ উদ্দেশ্য। পঢ়া-শুনাত দুৰ্বল ছাত্ৰসকলক তেওঁ ধৈৰ্যসহকাৰে বুজাই দিছিল আৰু প্ৰয়োজন হ’লে অতিৰিক্ত সময় দি সহায় কৰিছিল। শাস্তিৰ মাজতো তেওঁৰ স্নেহ আৰু আন্তৰিকতা স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল।
ধৰণীধৰ বৰুৱা আছিল এজন পৰোপকাৰী আৰু দায়িত্বশীল সমাজসেৱকো। পদ্মেশ্বৰৰ জীয়েকৰ বিয়াৰ সময়ত তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে সকলো কাম তদাৰক কৰিছিল। বিয়াখন সুকলমে সম্পন্ন হোৱাত তেওঁৰ ভূমিকা বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। তদুপৰি তেওঁ কইনাক আশীৰ্বাদস্বৰূপে সোণৰ আঙঠি উপহাৰ দিছিল, যিয়ে তেওঁৰ উদাৰ মনোভাবৰ পৰিচয় বহন কৰে।
সামগ্ৰিকভাৱে ধৰণীধৰ বৰুৱাৰ চৰিত্ৰত কঠোৰ শাসন, শৃংখলাবোধ, কৰ্মনিষ্ঠা, দয়া, স্নেহ আৰু পৰোপকাৰিতাৰ অপূৰ্ব সমন্বয় দেখা যায়। সেইবাবেই তেওঁ কেৱল ছাত্ৰসকলৰ ‘ছাৰ’ নহয়, সমাজৰ এজন আদৰ্শ শিক্ষক আৰু সন্মানীয় ব্যক্তি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে।
৫। যোগেশ দাসৰ ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰঃ যোগেশ দাসৰ ‘আমাৰ ছাৰ’ এটি মনোগ্ৰাহী সামাজিক গল্প। এই গল্পত এগৰাকী আদৰ্শ শিক্ষক আৰু তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰসকলৰ মাজত থকা আন্তৰিক, স্নেহময় আৰু মধুৰ সম্পৰ্কৰ ছবি হাস্যৰস আৰু আবেগৰ সমন্বয়েৰে অংকন কৰা হৈছে।
গল্পটোৰ কাহিনী পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ জীয়েক মিনুৰ বিয়াক কেন্দ্ৰ কৰি আগবাঢ়িছে। পদ্মেশ্বৰৰ প্ৰিয় শিক্ষক তথা সকলোৰে জনাজাত ‘আমাৰ ছাৰ’ ধৰণীধৰ বৰুৱা চাইকেল চলাই বিয়া ঘৰত উপস্থিত হয়। ছাৰক দেখা পাই পদ্মেশ্বৰৰ সহপাঠীসকলে তেওঁক যথেষ্ট সন্মানেৰে বহুৱাই আদৰ-সাদৰ কৰে। সকলোৱে একেলগে বহি স্কুল জীৱনৰ নানা স্মৃতি মনত পেলায় আৰু ছাৰৰ সৈতে ধেমালি-মস্কৰা কৰে।
আলাপ-আলোচনাৰ মাজেৰে ধৰণীধৰ বৰুৱাৰ শিক্ষক জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ উন্মোচিত হয়। তেওঁ বিদ্যালয়ত অত্যন্ত শৃংখলাপ্ৰিয় আৰু কঠোৰ শিক্ষক আছিল। পঢ়া-শুনা, সময়ানুবৰ্তিতা, পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা আদি বিষয়ত তেওঁ কেতিয়াও আপোচ কৰা নাছিল। কোনো ছাত্ৰই নিয়ম ভংগ কৰিলে শাস্তি দিছিল, কিন্তু সেই শাস্তিৰ আঁৰত সদায় থাকিছিল ছাত্ৰসকলৰ উন্নতিৰ চিন্তা। তেওঁ মৰম আৰু আন্তৰিকতাৰে ছাত্ৰসকলক শিক্ষা দিছিল আৰু প্ৰয়োজন হ’লে ঘৰতো পঢ়ুৱাই সহায় কৰিছিল।
বিয়া ঘৰত উপস্থিত লোকসকলেও ছাৰক যথেষ্ট সন্মান কৰে। সকলোৰে লগত তেওঁ অনৰ্গল কথা পাতে আৰু নিজৰ সহজ-সৰল স্বভাৱেৰে সকলোকে আকৃষ্ট কৰে। ছাত্ৰসকলেও সুযোগ পালেই ছাৰক জোকাই ধেমালি কৰে, যদিও সেই ধেমালিৰ মাজতে শিক্ষকৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভালপোৱা আৰু শ্রদ্ধা স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পায়।
দৰা অহাৰ পিছত ছাৰে অজানিতে বিয়া ঘৰৰ বিভিন্ন কাম-কাজ তদাৰক কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ নিখুঁত ব্যৱস্থাপনা, দায়িত্ববোধ আৰু অভিজ্ঞতা দেখি ছাত্ৰসকল মুগ্ধ হৈ পৰে। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰে যে ছাৰৰ উপস্থিতিয়ে বহু ভুল-ত্ৰুটি দূৰ কৰিছে আৰু অনুষ্ঠানখন সুকলমে সম্পন্ন হোৱাত সহায় কৰিছে।
গল্পটোৰ শেষ অংশ অতি আবেগঘন। বিয়া সম্পন্ন হোৱাৰ পিছত জীয়েকক বিদায় দিয়াৰ সময়ত পদ্মেশ্বৰ আৱেগত ভাগি পৰে। সেই মুহূৰ্তত ছাৰে তেওঁক বুকুত আঁকোৱালি লৈ সান্ত্বনা দিয়ে। নিজৰ চাৰিজনী জীয়েকক বিয়া দি বিদায় দিয়াৰ অভিজ্ঞতাৰ কথা কৈ তেওঁ পদ্মেশ্বৰক সাহস যোগায়। এই দৃশ্যই শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ সম্পৰ্কক এক নতুন উচ্চতালৈ লৈ যায়।
সামগ্ৰিকভাৱে, ‘আমাৰ ছাৰ’ গল্পটোত শিক্ষক-ছাত্ৰৰ গভীৰ সম্পৰ্ক, আদৰ্শ শিক্ষকৰ ব্যক্তিত্ব, শৃংখলাবোধ, মৰম আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ এক সুন্দৰ প্ৰকাশ ঘটিছে। গল্পটোৰ শেষৰ আবেগময় মুহূৰ্তই পাঠকৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়।
৬। ‘আমাৰ ছাৰ’ কাৰ বিয়ালৈ গৈছিল? বিয়াত তেঁও কি কি কাৰ্য কৰিছিল, বিৱৰি লিখা।
উত্তৰঃ আমাৰ ছাৰে পদ্মেশ্বৰৰ ডাঙৰ ছোৱালী মিনুৰ বিবাহ খাবলৈ গৈছিল। অৱশ্যেই।বিয়াঘৰত ছাৰে তেওঁৰ পুৰণি ছাত্ৰসকলক লগ পাই তেওঁলোকৰ সৈতে বহু সময় ধৰি বিভিন্ন কথা পাতি আছিল। বহু সময় পাৰ হোৱাৰ পিছত বিয়াৰ জা-জলপান খাবলৈ পদ্মেশ্বৰে ছাৰক মাতিবলৈ আহিছিল। তেতিয়া ছাৰে ৰাইজৰ সৈতে একেলগে একে শাৰীতে বহি জা-জলপান খাইছিল। পিছত পুৰণি ছাত্ৰসকলৰ অনুৰোধত মিনুৰ বিয়া চাই যাবলৈ ছাৰে বিয়াঘৰতে থাকি যায়। দৰা অহাৰ পাছত ছাৰে নিজেই বিয়াৰ বিভিন্ন কাম-কাজৰ তদাৰক কৰিছিল। ইফালে পদ্মেশ্বৰক ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দি থকা দেখি ছাৰে তেওঁক সান্ত্বনা দিয়ে। লগতে নিজৰ চাৰিজনী ছোৱালীক বিয়া দি উলিয়াই দিয়াৰ পিছত অনুভৱ কৰা মনৰ অৱস্থাৰ কথাও পদ্মেশ্বৰক কৈছিল।
Note: If you find any mistakes in this CHAPTER, please let us know or correct them yourself. Thank you.