Class 12 Advance Assamese Chapter 4 Solution ‘মোৰ গাঁও‘ বিচাৰি থকা students-সকলৰ বাবে এই post-টো বিশেষভাৱে helpful হ’ব। Class 12 Advance Assamese subject-ৰ Chapter 4 ভালদৰে বুজি পোৱা আৰু examination-ৰ বাবে important question answer practice কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে chapter-টোৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু বুজিবলৈ সুবিধা হোৱা solution ইয়াত পাব পাৰিব।
AHSEC Class 12 Advance Assamese Chapter 4 মোৰ গাঁও
যিসকল students-এ online-ত Class 12 Advance Assamese Chapter 4 Solution search কৰি আছে, তেওঁলোকে আমাৰ website-ৰ পৰা chapter-wise question answer আৰু অন্যান্য study materials লাভ কৰিব পাৰিব।
Chapter 4 মোৰ গাঁও
গোট – 1
১। কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগে ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ কেনেধৰণৰ পৰিবৰ্তন হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে লিখা।
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কবিয়ে নিজৰ জন্মস্থান কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ অতীতৰ সৌন্দৰ্য আৰু বৰ্তমানৰ পৰিৱৰ্তিত অৱস্থাৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী চিত্ৰ অংকন কৰিছে। এই গাঁওখন কবিৰ বাবে কেৱল জন্মস্থানেই নহয়, তেওঁৰ শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু অগণন স্মৃতিৰে জড়িত এক অমূল্য ঠাই।
কবিয়ে সৰুৰে পৰা কমাৰফদিয়া গাঁৱতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, সেউজীয়া পৰিৱেশ, দিখৌ নদীৰ শান্ত ধাৰা আৰু গাঁওবাসীৰ সৰল জীৱনে তেওঁৰ মন গভীৰভাৱে আকৰ্ষণ কৰিছিল। ভাই-ভনী আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে কটোৱা শৈশৱৰ দিনবোৰে কবিৰ মনত এক মধুৰ স্মৃতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল। সেয়ে গাঁওখনৰ প্ৰতি তেওঁৰ আন্তৰিক মমতা আৰু ভালপোৱা কবিতাটিত স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
কিন্তু সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে গাঁওখনৰ আগৰ ৰূপ সলনি হ’বলৈ ধৰে। যদিও দিখৌ নদী আজিও নিজৰ গতিত বৈ আছে, তথাপি গাঁওখনৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনত বহু পৰিৱৰ্তন আহিছে। আগতে য’ত ভাওনা, নাম-প্ৰসংগ, বিহু আদিত গাঁওবাসীয়ে একেলগে আনন্দ-উল্লাস কৰিছিল, আজি তেনে দৃশ্য সহজে দেখা নাযায়। গাঁওৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত আগৰ দৰে উৎসাহ আৰু মিলন-মনোভাবো কমি আহিছে।
কবিয়ে লক্ষ্য কৰিছে যে গাঁওবাসীৰ মাজত আগৰ সেই মিলাপ্ৰীতি, ভাতৃত্ববোধ আৰু সামাজিক ঐক্য বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে। জাতীয় উৎসৱ আৰু সামূহিক অনুষ্ঠানসমূহত আগৰ দৰে আনন্দ আৰু উচ্ছ্বাস নোহোৱা হৈছে। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে মানুহে ধন-সম্পত্তিক অধিক গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু আন্তৰিক সম্পৰ্কবোৰ ক্ৰমাৎ ক্ষীণ হৈ আহিছে।
ইয়াৰ উপৰিও কবিয়ে গাঁওৰ আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাৰ কথাও উল্লেখ কৰিছে। বহু লোক দৰিদ্ৰতাৰ কবলত পৰিছে আৰু জীৱন-জীৱিকাৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছে। এই অৱস্থাই কবিৰ মনত গভীৰ দুখ আৰু হতাশাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
তথাপিও কবি সম্পূৰ্ণ নিৰাশ নহয়। তেওঁৰ বিশ্বাস যে এদিন পুনৰ গাঁওখনত নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ হ’ব, সমাজত পুনৰ ঐক্য, সম্প্ৰীতি আৰু উন্নয়নৰ বতৰা আহিব। এই আশাবাদী দৃষ্টিভংগীৰে তেওঁ ভৱিষ্যতৰ এক সুন্দৰ গাঁৱৰ সপোন দেখে।
এইদৰে ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ জৰিয়তে ডিম্বেশ্বৰ নেওগে কমাৰফদিয়া গাঁৱৰ অতীতৰ গৌৰৱ, বৰ্তমানৰ অৱক্ষয় আৰু ভৱিষ্যতৰ আশাক অত্যন্ত সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে।
২। কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ‘মোৰ গাওঁ’ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কবিয়ে নিজৰ জন্মস্থান কমাৰফাদীয়া গাঁৱৰ অতীতৰ মধুৰ স্মৃতি আৰু বৰ্তমানৰ পৰিৱৰ্তিত বাস্তৱতাৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী ছবি অংকন কৰিছে। কবিতাটোত গাঁওখনৰ প্ৰতি কবিৰ গভীৰ মমতা, ভালপোৱা আৰু আৱেগ সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
যৌৱনৰ শেষ বেলাত অতীতৰ কথা মনত পেলাই কবিয়ে শৈশৱৰ স্মৃতিবোৰ সজীৱ কৰি তুলিছে। কমাৰফাদীয়া তেওঁৰ সৰু কিন্তু অতি প্ৰিয় গাঁও। এই গাঁওতেই তেওঁ শৈশৱ কটাইছিল, জীৱনৰ প্ৰথম অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল আৰু প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিছিল। ইয়াতেই তেওঁ ভাই-ভনী, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ লগত খেলি-ধেমালি কৰি ডাঙৰ হৈছিল। মাঘ বিহুৰ সময়ত মেজিৰ বাবে খৰি সংগ্ৰহ কৰা, পথাৰত গৰু যুঁজ উপভোগ কৰা আদি শৈশৱৰ স্মৃতিবোৰে তেওঁৰ মন ভৰাই ৰাখিছে।
এই গাঁওখনৰ লগত কবিৰ অগণন সুখ-দুখ, আশা-আকাংক্ষা আৰু জীৱনৰ বহু মূল্যৱান মুহূৰ্ত জড়িত হৈ আছে। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে বহু পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আজিও দিখৌ নদী নিজৰ গতিত বৈ আছে, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ আগৰ দৰেই উদয়-অস্ত হয়, কিন্তু গাঁওখনৰ পৰিৱেশ আগৰ দৰে সজীৱ নাই। বহু পুৰণি বন্ধু আৰু পৰিচিত লোক এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় লৈছে, যাৰ স্মৃতিয়ে কবিক ব্যথিত কৰি তোলে।
আগতে বিহু, ভাওনা আৰু অন্যান্য উৎসৱৰ সময়ত গাঁওখন আনন্দ-উল্লাসেৰে মুখৰিত হৈ উঠিছিল। ডেকা-গাভৰুসকলে নাচ-গানেৰে উৎসৱৰ আনন্দ উপভোগ কৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমান সেই উৎসাহ আৰু উচ্ছ্বাস বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে। মানুহৰ মাজত আগৰ দৰে মিলাপ্ৰীতি, ভাতৃত্ববোধ আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতি নোহোৱা হৈছে। জাতীয় উৎসৱসমূহতো আগৰ দৰে প্ৰাণ আৰু ৰংধেমালি দেখা নাযায়।
কবিয়ে দুখ প্ৰকাশ কৰি কৈছে যে আজিৰ সমাজত মৰম, আন্তৰিকতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ ঠাইত ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰতি অধিক আকর্ষণ জন্ম লৈছে। দৰিদ্ৰতা আৰু আৰ্থিক সংকটে বহু লোকক বিপদত পেলাইছে। কিছুমান লোকে জীৱিকাৰ সন্ধানত নিজৰ ঘৰ-বাৰী এৰি আন ঠাইলৈ যাবলগীয়া হৈছে।
তথাপিও কবি নিৰাশ নহয়। তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে এদিন এই গাঁওখনত পুনৰ নতুন আশাৰ বতৰা আহিব। সমাজত পুনৰ ঐক্য, সম্প্ৰীতি আৰু সুখ-সমৃদ্ধিৰ পৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠিব। বহুদিন ধৰি প্ৰৱাসত থকাৰ পিছতো কবিয়ে পৃথিৱীৰ আন কোনো ঠাইত নিজৰ গাঁৱৰ দৰে সৰলতা, আন্তৰিকতা আৰু আত্মীয়তাৰ অনুভৱ বিচাৰি পোৱা নাই।
এইদৰে ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ জৰিয়তে ডিম্বেশ্বৰ নেওগে কমাৰফাদীয়া গাঁৱৰ অতীতৰ সৌন্দৰ্য, বৰ্তমানৰ অৱক্ষয় আৰু ভৱিষ্যতৰ আশাবাদী সপোনক অতি মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে উপস্থাপন কৰিছে।
৩। প্রসংগ সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰা।
(ক) বিশ্বৰ সৌন্দৰ্য্য খনি জন্মভূমি তই মাথো
এচমকা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ হিয়া।
উত্তৰঃ ব্যাখ্যেয় কবিতাংশ কবি ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
কবিয়ে কমাৰফদিয়া গাঁওখনিৰ অতীতৰ লগত বৰ্তমানৰ এক তুলনা প্রসংগত উক্ত কথাখনি কৈছে।
প্রকৃতিৰ বিনন্দীয়া সৃষ্টি, ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্র তাঙৰণ কমাৰফদিয়া গাঁওখনৰ লগত কবিৰ বহুতো স্মৃতি বিজৰিত হৈ আছে। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে গাঁওখনৰ যেন সকলোবোৰৰ পৰিবৰ্তন ঘটিল। সেই গাঁও, সেই দিন আজি যেন সকলোটি হেৰাই গ’ল। আজি ডেকা ল’ৰাবোৰ জুম পাতি বাটত নুফুৰে। বিহু ঢোলৰ মাতত গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু মতলীয়া নহয়। কবিৰ দৃষ্টিত তেওঁ জন্ম গ্রহণ কৰা গাঁওখন বিশ্ব ব্রহ্মাণ্ডৰ সৌন্দৰ্য্যৰ আকৰ। তেওঁৰ জন্মভূমি যেন এচমকা ব্রহ্মাণ্ডৰ হিয়া। গতিকে সেই হৃদয়ৰ পৰিবৰ্তনত কবিৰ মন প্রাণ বিগলিত হৈ উঠিছে।
(খ) দুটি চকু মেলিয়েই ইয়াতে পোনতে দেখোঁ
বিনন্দীয়া সৃষ্টিৰ পোহৰ
উত্তৰঃ ব্যাখ্যেয় কবিতা ফাঁকি ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত ‘মোৰ গাওঁ’ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
কবিয়ে তেওঁৰ গাওঁখনৰ বিষয়ে বর্ণনা কৰা প্ৰসংগত এই কবিতাংশ উল্লেখ কৰিছে।
কবিৰ যৌৱনৰ বিয়লি বেলা তেওঁৰ গাওঁখনৰ বিষয়ে বহুতো স্মৃতি মনলৈ আহিছে। কমাৰফদীয়া নামৰ সৰু গাওঁখন ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্র সংস্কৰণ। কবিয়ে ইয়াতে শৈশৱত বিভিন্ন লীলা খেলা কৰি যৌৱনত ভৰি দিছিল। এই গাওঁখনতে চকু মেলিয়েই কবিয়ে বিনন্দীয়া সৃষ্টিৰ পোহৰ দেখা পাইছিল। কবিৰ দৃষ্টিত তেওঁৰ গাওঁখন আছিল অপূর্ব সুন্দৰ।
(গ) ধনকে মাথোন চিনি মৰম নিচিনা হ’ল
ধনেই কেৱল হ’ল
দয়া স্নেহ মূলতে সবাবে
উত্তৰঃ উক্ত কবিতাংশ ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত মোৰ গাওঁ কবিতাটোৰ পৰা উদ্বৃত।
ইয়াত কবিয়ে অতীত স্মৃতিৰ লগত বৰ্তমানৰ ৰিজনি কৰি এই কবিতাংশ উল্লেখ কৰিছে।
কমাফদীয়া নামৰ অতীতৰ কবিৰ গাওঁখন আছিল অপূর্ব সুন্দৰ। সেই সুন্দৰ গাওঁখনৰ সকলো ৰূপ ৰঙ যেন আজি মৰহি গৈছে। আগৰ সমাজৰ বান্ধ, মিলাপ্রীতি, জাতীয় উৎসৱৰ ৰং বইচ আজি যেন একো নাই। সকলোৱে কেৱল ধনহে চিনি পায়। মৰম কোনেও চিনি নাপায়। দয়া স্নেহ সকলোৰে মূল হ’ল ধন। মুঠতে কবিয়ে গাওঁখনৰ স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি আক্ষেপতে এই কবিতাংশ কবিৰ মনলৈ আহিছে।
(ঘ) ব্ৰহ্মাণ্ডত চালি-জাৰি ক’তো হ’লে পোৱা নাই
এদিনৰ কাৰণেও
সবলতা আজি তেনেকুৱা।
উত্তৰঃ ব্যাখ্যেয় কবিতাফাঁকিটি ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ৰচিত ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই কবিতাটিত কবিয়ে নিজৰ জন্মভূমি কমাৰফাদীয়া গাঁৱৰ অতীতৰ স্মৃতি আৰু বৰ্তমানৰ অৱস্থাৰ তুলনামূলক চিত্ৰ অংকন কৰিছে।
জীৱনৰ বিয়লি বেলাত অতীতৰ কথা মনত পেলাই কবিয়ে শৈশৱৰ স্মৃতিবোৰ ৰোমন্থন কৰিছে। তেওঁৰ বাবে গাঁওখন কেৱল এখন বসতিস্থল নহয়, বৰং অনুভূতি, স্নেহ, ভালপোৱা আৰু আত্মীয়তাৰ এক পৱিত্ৰ ঠাই। সেই গাঁওখনক তেওঁ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ এক সৰু প্ৰতিচ্ছবি বা “ক্ষুদ্ৰ তাঙৰণ” বুলি অভিহিত কৰিছে। এই গাঁওতেই তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ মনোমোহা ৰূপ দেখিছিল আৰু জীৱনৰ মধুৰ অভিজ্ঞতাসমূহ লাভ কৰিছিল।
সেই সময়ত গাঁওবাসীৰ মাজত আন্তৰিকতা, মৰম, চেনেহ, সহমৰ্মিতা আৰু মিলাপ্ৰীতিৰ এক সুন্দৰ পৰিৱেশ বিৰাজ কৰিছিল। মানুহৰ মনত ঈৰ্ষা, হিংসা, স্বাৰ্থপৰতা বা কৃত্ৰিমতাৰ কোনো ঠাই নাছিল। সকলোৱে একেলগে সুখ-দুখ ভাগ-বতৰা কৰি জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল। এই সুস্থ সামাজিক সম্পৰ্কই গাঁওখনক এক আদৰ্শ সমাজৰ ৰূপ দিছিল।
কিন্তু সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে গাঁওখনৰ সেই সৰল আৰু শান্ত পৰিৱেশ সলনি হ’বলৈ ধৰে। মানুহৰ মাজত আগৰ দৰে সম্প্ৰীতি আৰু আন্তৰিকতা নাথাকে। স্বাৰ্থ, ভেদাভেদ আৰু জাগতিক চিন্তাই সমাজখনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই পৰিৱৰ্তনে কবিৰ মনত গভীৰ বেদনা আৰু হাহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰিছে।
সেয়ে কবিয়ে আক্ষেপেৰে কৈছে যে আজিৰ পৃথিৱীত বহু ঠাই ঘূৰি ফুৰিলেও তেওঁ নিজৰ সেই আগৰ গাঁওখনৰ দৰে সৰলতা, মমতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধেৰে ভৰা সমাজ ক’তো বিচাৰি নাপাব। গাঁওখনৰ সেই পুৰণি ৰূপ এতিয়া কেৱল স্মৃতিৰ মাজতেই জীয়াই আছে।
এইদৰে কবিতাফাঁকিটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে অতীতৰ মধুৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি গভীৰ টান আৰু বৰ্তমান সমাজৰ অৱক্ষয়ৰ প্ৰতি দুখ-আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছে।
৫। “মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত প্রকাশ পোৱা কবিৰ অতীত ৰোমন্থনৰ এটি বিৱৰণ দিয়া।
উত্তৰঃ ‘ইন্দ্ৰধনু’ কাব্যগ্ৰন্থৰ স্ৰষ্টা ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম ১৯০০ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌ নৈৰ পাৰৰ কমাৰফদিয়া গাঁৱত হৈছিল। ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিত কবিয়ে নিজৰ জন্মস্থানক ব্ৰহ্মাণ্ডৰ এক সৰু প্ৰতিচ্ছবি বুলি অভিহিত কৰি তাৰ লগত জড়িত শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ অসংখ্য স্মৃতি সজীৱ কৰি তুলিছে।
এই গাঁওখনতেই তেওঁ প্ৰথমে প্ৰকৃতিৰ মনোমোহা ৰূপ দেখা পাইছিল। মাক, বাই-ভনী, আত্মীয়-স্বজন আৰু বন্ধু-বান্ধৱৰ মৰম-চেনেহৰ মাজত তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। শৈশৱৰ দিনবোৰত লগৰীয়াসকলৰ সৈতে খেল-ধেমালি কৰি, হাঁহি-আনন্দেৰে সময় কটাই তেওঁৰ জীৱন আনন্দময় হৈ উঠিছিল।
কবিয়ে বিশেষকৈ গাঁৱৰ সহজ-সৰল জীৱনধাৰাৰ কথা স্নেহভাৱে স্মৰণ কৰিছে। পুহ মাহৰ জাৰত গাত ছকঠীয়া কাপোৰ মেৰিয়াই মাঘ বিহুৰ মেজিৰ বাবে খৰি সংগ্ৰহ কৰা, পথাৰত গৰুযুঁজ উপভোগ কৰা আদি দৃশ্য তেওঁৰ মনত এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে। এই অভিজ্ঞতাবোৰে তেওঁৰ শৈশৱক ৰঙীন আৰু স্মৰণীয় কৰি তুলিছিল।
কিন্তু সময়ৰ সোঁতে গাঁওখনৰ বহু পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আগৰ সেই উচ্ছল পৰিৱেশ, মিলাপ্ৰীতি আৰু উৎসৱমুখৰ জীৱন ধীৰে ধীৰে ম্লান হৈ আহিছে। তথাপিও গাঁওখনে কবিৰ অসংখ্য স্মৃতি বুকুত সাঁচি ৰাখিছে। সেই স্মৃতিবোৰক সোঁৱৰি কবিয়ে যেন পুনৰ এবাৰ অতীতলৈ উভতি যায়।
কবিয়ে দিখৌ নদীৰ কথাও উল্লেখ কৰিছে, যি নদী আজিও আগৰ দৰেই বৈ আছে। কিন্তু নদীৰ পাৰৰ পৰিৱেশ সলনি হৈছে। যিসকল বন্ধু আৰু লগৰীয়াৰ সৈতে তেওঁ শৈশৱ কটাইছিল, তেওঁলোকৰ বহুজন আজিৰ দিনত এই পৃথিৱীত নাই। এই কথাই কবিৰ মনত গভীৰ বেদনা সৃষ্টি কৰিছে।
আকৌ গাঁওৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনো আগৰ দৰে নাই। ভাওনা, সবাহ, বিহু আদি উৎসৱত ডেকা-গাভৰুৰ উৎসাহ আৰু অংশগ্ৰহণ কমি আহিছে। আগৰ সেই মিলনমেলা, হাঁহি-ধেমালি আৰু আনন্দৰ পৰিৱেশ যেন সময়ৰ ধুমুহাই উৰুৱাই লৈ গৈছে।
এইদৰে ডিম্বেশ্বৰ নেওগে ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটিৰ জৰিয়তে নিজৰ জন্মভূমিৰ অতীতৰ মধুৰ স্মৃতি, বৰ্তমানৰ পৰিৱৰ্তিত অৱস্থা আৰু হৃদয়ৰ গভীৰ আবেগ অত্যন্ত সজীৱভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে। কবিতাটো মূলতঃ অতীত ৰোমন্থন, জন্মভূমিৰ প্ৰতি মমতা আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ সৰল সৌন্দৰ্যৰ এক অনন্য প্ৰকাশ।
৬। চমু ডত্তৰ দিয়া।
(ক) ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোৰ কবিজনাৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘মোৰ গাঁও’ কবিতাটোৰ কবিজনৰ নাম হ’ল ডিম্বেশ্বৰ নেওগ।
(খ) কোন চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯০০ চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম হৈছিল।
(গ) কোন চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ মৃত্যু হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৬৬ চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ মৃত্যু হৈছিল।
(ঘ) ‘ইন্দ্ৰধনু’ৰ কবি বুলি কাক কোৱা হয়?
উত্তৰঃ ইন্দ্ৰধনুৰ কবি বুলি ডিম্বেশ্বৰ নেওগক কোৱা হয়।
(ঙ) ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ দুখন কবিতা পুথিৰ নাম লিখা?
উত্তৰঃ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ দুখন কবিতা পুথি হ’ল—
(ক) মালতী,
(খ) ইন্দ্রধনু।
(চ) কোন চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগে অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৬৬ চনত ডিম্বেৰ নেওগ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হৈছিল।
(ছ) দুটি চকু মেলিয়েই ইয়াতে পোনতে দেখোঁ
বিনন্দীয়া সৃষ্টিৰ পোহৰ
–––কবিয়ে ক’ত বিনন্দীয়া সৃষ্টিৰ পোহৰ দেখাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে নিজৰ গাঁওখনত বিনন্দীয়া সৃষ্টিৰ পোহৰ দেখাৰ কথা কৈছে।
(জ) ‘বিশ্বৰ সৌন্দৰ্য খনি জন্মভূমি তই মাথোঁ
এচমকা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ হিয়া;’
—-কবিয়ে কাক ‘বিশ্বৰ সৌন্দর্যখনি’ বুলিছে, বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ কবিয়ে তেওঁৰ জন্ম হোৱা কমাৰ ফদীয়া গাওঁখনিক বিশ্বৰ সৌন্দৰ্য খনি বুলি কৈছে।
প্রকৃতিৰ বিনন্দীয়া সৃষ্টি, ব্রহ্মাণ্ডৰ ক্ষুদ্র তাঙৰণ কমাৰ ফদীয়া গাওঁ খনৰ লগত কবিৰ বহুতো স্মৃতি বিজবিত হৈ আছে। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে গাওঁখনৰ যেন সকলোবোৰৰ পৰিবৰ্তন ঘটিল। সেই গাওঁ, সেই দিন আজি যেন সকলোটি হেৰাই গ’ল। আজি ডেকা ল’ৰাবোৰে জুম পাতি বাটত নুফুৰে। বিহু ঢোলৰ মাতত গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু মতলীয়া নহয়। কবিৰ দৃষ্টিত তেওঁ জন্ম গ্রহণ কৰা গাওঁখন বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৌন্দৰ্যৰ আকৰ।
Note: If you find any mistakes in this CHAPTER, please let us know or correct them yourself. Thank you.