Class 12 Advance Assamese Chapter 8 Solution ‘মাধৱদেৱ‘ বিচাৰি থকা students-সকলৰ বাবে এই post-টো বিশেষভাৱে helpful হ’ব। Class 12 Advance Assamese subject-ৰ Chapter 8 ভালদৰে বুজি পোৱা আৰু examination-ৰ বাবে important question answer practice কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে chapter-টোৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু বুজিবলৈ সুবিধা হোৱা solution ইয়াত পাব পাৰিব।
AHSEC Class 12 Advance Assamese Chapter 8 মাধৱদেৱ
যিসকল students-এ online-ত Class 12 Advance Assamese Chapter 8 Solution search কৰি আছে, তেওঁলোকে আমাৰ website-ৰ পৰা chapter-wise question answer আৰু অন্যান্য study materials লাভ কৰিব পাৰিব।
Chapter 8 মাধৱদেৱ
গোট – 2
১। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ চমু পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ দেশপ্ৰাণ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা অসমীয়া সাহিত্য আৰু সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনৰ এজন বিশিষ্ট ব্যক্তিত্ব আছিল। ১৮৯৭ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভীৰ গাঁৱত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ মেধাৱী ছাত্ৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল। বিশ্বনাথ আৰু তেজপুৰত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ১৯১৬ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান লাভ কৰি উত্তীৰ্ণ হয়।
উচ্চ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ অসাধাৰণ কৃতিত্ব দেখুৱায়। ১৯২০ চনত কটন কলেজৰ পৰা বি.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ কলিকতালৈ যায়। ১৯২৪ চনত ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি এম.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। একে সময়তে তেওঁ বি.এল. পৰীক্ষাও সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ কৰিছিল। শিক্ষাজীৱন সমাপ্ত কৰাৰ পিছত প্ৰথমে গুৱাহাটীত আৰু পাছত তেজপুৰত ওকালতি পেচাত নিয়োজিত হয়।
লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা কেৱল এজন আইনজীৱী নহয়, তেওঁ আছিল এজন দেশপ্ৰেমিক, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু প্ৰগতিশীল চিন্তাবিদ। ৰাজা ৰামমোহন ৰায়, ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ, কাৰ্ল মাৰ্ক্স আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা তেওঁ গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল। সমাজৰ কুসংস্কাৰ, বৈষম্য আৰু অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ দৃঢ়ভাৱে মাত মাতিছিল। আধুনিক অসমৰ সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনত তেওঁৰ অৱদান বিশেষভাৱে স্মৰণীয়।
সাহিত্যক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য। গল্প, নাটক, প্ৰবন্ধ, জীৱনী আৰু আত্মজীৱনীমূলক ৰচনাৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছিল। আৱাহন, অসম হিতৈষী আদি আলোচনী আৰু কাকতত নিয়মীয়াকৈ লিখি তেওঁ সাহিত্যচৰ্চাক নতুন গতি দিছিল।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত ‘ব্যৰ্থতাৰ দান’ আৰু ‘অনাগত অভিশাপ’ গল্পসংকলন, ‘নিৰ্মলা’ নাটক আৰু ‘জীৱন স্মৃতি’ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। এই ৰচনাসমূহত সমাজ সচেতনতা, মানৱতা, যুক্তিবাদ আৰু প্ৰগতিশীল চিন্তাৰ প্ৰকাশ ঘটিছে।
অসমীয়া সাহিত্য, সমাজ সংস্কাৰ আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা সদায় স্মৰণীয় হৈ থাকিব। ১৯৩৪ চনত এইগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক আৰু সমাজসংস্কাৰকৰ মৃত্যু হয় যদিও তেওঁৰ আদৰ্শ আৰু কৰ্ম আজিও অসমীয়াৰ মনত জীয়াই আছে।
২। ধর্ম গ্লানি মানে কি?
উত্তৰঃ ব্যক্তিগত আৰু জাতীয় জীৱনৰ একো একোটা অৱস্থা আহে; যেতিয়া মানুহে নিজে উন্নতিৰ কাৰণে প্ৰস্তুত কৰা কিছুমান ৰীতি-নীতিৰে নিজকে বান্ধি উন্নতিৰ পথত আগুৱাবৰ ইচ্ছা নকৰে। এই অৱস্থাকে গীতাত ধর্ম গ্লানি বুলি কোৱা হৈছে।
৩। ‘সৃজাম্যহম’ শব্দৰ অর্থ কি?
উত্তৰঃ সৃজাম্যহম শব্দৰ অৰ্থ হ’ল নিজক সৃষ্টি কৰোঁ অর্থাৎ জন্মগ্রহণ কৰোঁ। গীতাত ভগৱান শ্রীকৃষ্ণই অর্জুনক কৈছে হে অর্জুন, যেতিয়াই পৃথিৱীত ধৰ্মৰ পতন ঘটে আৰু অধর্মই প্রভাৱ বিস্তাৰ কৰে, তেতিয়াই মই নিজকে সৃষ্টি কৰোঁ অর্থাৎ জন্ম গ্রহণ কৰোঁ।
৪। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন দৰ্শনত কেনেদৰে পাৰ্থক্য থকা বুলি লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই উল্লেখ কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ একে বৈষ্ণৱ আদর্শত বিশ্বাসী আছিল যদিও দুয়োজনব জীৱন দর্শনত যথেষ্ট পার্থক্য আছিল। দুয়োজন মহাপুৰুষে মুক্তি বিচাৰিছিল যদিও শংকৰদেৱে সেই মুক্তিৰ যাত্ৰাত জীৱনৰ অন্যান্য আনুসঙ্গিক কার্যবিলাকক বাদ দি নগৈছিল, সমাজৰ উন্নতি যাতে সকলো বিষয়তে হয় সিও তেওঁৰ চেষ্টা আছিল। তেওঁৰ আদৰ্শ মানৱ আৰু মানৱ সমাজৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি সাধন কৰা।
কিন্তু মাধৱদেৱৰ আদর্শ আছিল গৃহ সংসাৰ সকলো ত্যাগ কৰি যি প্রকৃত সত্য বস্তু, যাৰ সাহাৰ্য্যৰে আত্মাক মুক্তি দিব পাৰি, সেই সাৰ পদাৰ্থৰ একাণপতীয়া সেৱা। শংকৰদেৱ উদাৰ আনহাতে মাধৱদেৱ গভীৰ। এনেকুৱা ধৰণে শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন দৰ্শনত পার্থক্য থকা বুলি ‘মাধৱদেৱ’ নামৰ প্ৰৱন্ধটোত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই উল্লেখ কৰিছে।
৫। ইউৰোপীয় নবযুগ আৰু ভাৰতীয় নৱযুগৰ মাজত পার্থক্য কি?
উত্তৰঃ ইউৰোপীয় নবযুগ আৰু ভাৰতীয় নৱযুগৰ মাজত এক বিশেষ পার্থক্য আছে। ইউৰোপত কেৱল ধৰ্মৰ পথত এই স্বাধীনতা আৰু প্ৰাণৰ সোঁত বোৱা নাছিল, জীৱনৰ সকলো কথাকে কেন্দ্ৰ কৰি এক বিৰাট ভাবৰ জাগৰণ, জীৱনৰ পূৰ্ণতাৰ প্ৰতি মনৰ হাবিলাষ। এয়ে ইউৰোপীয় নৰযুগ।
আনহাতে ভাৰতৰ নৱযুগ বা বৈষ্ণব ধর্মৰ অভ্যুত্থান মূলকৈ ধৰ্ম ৰাজ্যৰ মানৱাত্মাৰ মুক্তিৰ কাৰণে সততে প্রায় আৱদ্ধ আছিল। যদিও জীৱনৰ অন্যান্য ঘটনাত এই ভাৱৰ ছাঁ, পৰিছিল তথাপি জীৱনৰ পূৰ্ণতাৰ প্ৰতি ধাৰ্মিক ভাৰতৰ দৃষ্টি কম আছিল। তাৰ কাৰণ ৰাজনৈতিক প্রভৃতি যি কাৰণেইনাথাকক, আমি স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য যে ইউৰোপীয় নৱযুগৰ মাহাত্ম্য ভাৰতীয় নৱযুগৰ মাহাত্ম্যতকৈ অধিক।
৬। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মাধৱদেৱ প্ৰৱন্ধটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰঃ পৃথিৱীৰ ইতিহাস মূলতঃ মানৱ সভ্যতাৰ ক্ৰমবিকাশৰ ইতিহাস। এসময়ত মানুহে পাহাৰৰ গুহাত বাস কৰি বনৰ ফল-মূল আৰু কেঁচা খাদ্য খাই জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। কিন্তু জ্ঞান, বুদ্ধি আৰু বিজ্ঞানৰ সহায়ত সেই আদিম অৱস্থাৰ পৰা আজি মানুহ উন্নতিৰ শিখৰত উপনীত হৈছে। অজ্ঞানৰ পৰা জ্ঞানলৈ, দুৰ্বলতাৰ পৰা শক্তিলৈ আৰু সংকীৰ্ণতাৰ পৰা বিস্তৃত চিন্তাধাৰালৈ আগবঢ়াই নিয়াই মানৱ জাতিৰ বিশেষত্ব।
অৱশ্যে এই অগ্ৰগতি সদায় অব্যাহত নাথাকে। কেতিয়াবা সমাজত কুসংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস আৰু সংকীৰ্ণ মনোভাৱে ঠাই লৈ উন্নতিৰ পথ ৰুদ্ধ কৰে। এনে অৱস্থাক গীতাত “ধৰ্মগ্লানি” বুলি কোৱা হৈছে। সেই সময়তে সমাজক সঠিক পথ দেখুৱাবলৈ যুগে যুগে মহাপুৰুষৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। তেওঁলোকেই মানুহক সত্য, ন্যায় আৰু কল্যাণৰ পথত আগবঢ়াই নিয়ে। অসমৰ ক্ষেত্ৰতো এনে এক সংকটময় সময়ত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল। তেওঁৰ নববৈষ্ণৱ ধৰ্মই অসমীয়া সমাজক নতুন জীৱন দিছিল। এই মহৎ কাৰ্যত মাধৱদেৱ আছিল তেওঁৰ অন্যতম সহযোগী।
ভাৰতবৰ্ষজুৰি যি নবজাগৰণৰ সূচনা হৈছিল, অসমীয়া বৈষ্ণৱ আন্দোলন তাৰেই এক অংশ। যদিও ইউৰোপীয় নবজাগৰণে জীৱনৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত পৰিৱৰ্তন আনিছিল, ভাৰতীয় নবজাগৰণৰ মূল কেন্দ্ৰ আছিল ধৰ্ম আৰু আধ্যাত্মিকতা। ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল মানুহক মুক্তি আৰু নৈতিক উন্নতিৰ পথ দেখুওৱা।
মাধৱদেৱ আছিল অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী। মেধা আৰু জ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ শংকৰদেৱৰ সমকক্ষ আছিল। তথাপিও জীৱনৰ আদৰ্শৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োৰে কিছু পাৰ্থক্য দেখা যায়। শংকৰদেৱে সমাজৰ সামগ্ৰিক উন্নতিক গুৰুত্ব দিছিল, আনহাতে মাধৱদেৱে সংসাৰ-মোহ ত্যাগ কৰি ভগৱানৰ ভক্তিত আত্মনিয়োগ কৰাক অধিক মূল্য দিছিল। তথাপিও এই দুগৰাকী মহাপুৰুষৰ মিলনে অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতিক এক নতুন দিশ প্ৰদান কৰিছিল।
বৰ্তমান সময়ত বহু লোকে শংকৰ-মাধৱৰ যুগৰ সামাজিক পৰিপ্ৰেক্ষিতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ সংকোচ বোধ কৰে। কিন্তু তেওঁলোকৰ শিক্ষা আছিল সত্যক গ্ৰহণ কৰা আৰু যুক্তিবোধেৰে জীৱন চলোৱা। অন্ধ অনুসৰণ নহয়, সত্যৰ সন্ধানেই আছিল তেওঁলোকৰ মূল লক্ষ্য।
মাধৱদেৱৰ অৱদান অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে। ভাষা আৰু সাহিত্যই কোনো জাতিৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰে। মাধৱদেৱে তেওঁৰ অনন্য সাহিত্য সৃষ্টিৰ জৰিয়তে অসমীয়া ভাষাক সমৃদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ দৰে মহাপুৰুষক জন্ম দিয়াৰ বাবে অসম ধন্য।
সেয়ে আজিৰ প্ৰজন্মই এই দুগৰাকী মহাপুৰুষৰ জীৱন, আদৰ্শ আৰু কৰ্মৰ গভীৰ অধ্যয়ন কৰা উচিত। তেওঁলোকৰ অৱদানৰ সঠিক মূল্যায়ন নকৰিলে অসমীয়া জাতিৰ ভৱিষ্যৎ শক্তিশালী হ’ব নোৱাৰে। আহক, আমি সকলোৱে শংকৰ-মাধৱৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰি সমাজ আৰু জাতিৰ উন্নতিৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰোঁ আৰু তেওঁলোকৰ চৰণত আন্তৰিক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰোঁ।
৭। ‘মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।’ কথাষাৰৰ তাৎপর্য বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে। জাতিৰ প্ৰিয়বস্তু ভাষা।
সেই ভাষাক সবল, সতেজ, দীপ্তিপূর্ণ কৰি গ’ল মাধৱদেৱে। বঙ্গদেশ আৰু ভাৰতৰ অন্যান্য প্রদেশৰ দৰে অসমীয়া ভাষাৰ গৌৰৱ হ’ল সাহিত্য। এই সাহিত্য নথকা হ’লে অসমৰ দুদিনৰ সময়ত অসমীয়া ভাষা বুলি এটা পৃথক ভাষা নাথাকিলেহেঁতেন। মাধৱদেৱৰ গভীৰ ভাবপূর্ণ সাহিত্য বাজিয়ে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল ভৰাই ৰাখিছে।
৮। প্রসংগ সংগতি দর্শাই ব্যাখ্যা কৰা।
তেওঁৰ আদর্শ মানৱ আৰু মানৱ সমাজৰ সর্বাঙ্গীন উন্নতি সাধন কৰা।
উত্তৰঃ ব্যাখ্যেয় কথাশাৰী লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা বিৰচিত ‘মাধৱদেৱ’ নামৰ প্ৰৱন্ধটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।
প্ৰৱন্ধকাৰে শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ জীৱন আদৰ্শৰ পাৰ্থক্য থকা প্রসংগত উক্ত কথাশাৰী উল্লেখ কৰিছে।
মাধৱদেৱৰ ধী-শক্তি আৰু প্রতিভা এটাও শংকৰদেৱতকৈ কম নাছিল, কিন্তু জীৱনৰ লক্ষ্যৰ বিষয়ে দুয়োৰে মত বিভিন্ন। মুক্তি অৱশ্যে দুয়োজনে বিচাৰে, কিন্তু শঙ্কৰে সেই মুক্তিৰ যাত্ৰাত জীৱনৰ অন্যান্য আনুসঙ্গিক কার্য্যবিলাকক বাদ দি নগৈছিল, সমাজৰ উন্নতি যাতে সকলো বিষয়তে হয় সিও তেওঁৰ চেষ্টা আছিল। মুঠতে শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ আছিল মানৱ আৰু সমাজৰ সর্বাঙ্গীন উন্নতি সাধন কৰা। কিন্তু মাধৱদেৱৰ আদর্শ আছিল গৃহ সংসাৰ সকলো ত্যাগ কৰি যি প্রকৃত সত্য বস্তু, যাৰ সহায়েৰে আত্মাক মুক্তি দিব পাৰি, সেই সাৰ পদাৰ্থৰ একাণপতীয়া সেৱা।
৯। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) কোন চনত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল?
উত্তবঃ ১৮৯৭ চনত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল।
(খ) কোন চনত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মৃত্যু হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯৩৪ চনত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ মৃত্যু হৈছিল।
(গ) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই লিখা এখন গল্প পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ সক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই লিখা এখন গল্প পুথি হ’ল ব্যৰ্থতাৰ দান।
(ঘ) লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল- জীৱনস্মৃতি।
(ঙ) ‘ধী-শক্তি’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ধী-শক্তি শব্দৰ অৰ্থ হ’ল- বুদ্ধি বা মেধাৰ ক্ষমতা।
১০। “মাধৱদেৱৰ ঋণ অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে।” কথাষাৰ আলমত মাধৱদেৱে অসমীয়া জাতিলৈ আগবঢ়াই যোৱা অৱদানৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ মাধৱদেৱৰ অৱদান অসমীয়া জাতিৰ বাবে এনে এক অমূল্য সম্পদ, যাৰ ঋণ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে শোধ কৰিব নোৱাৰি। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৈতে মিলি তেওঁ অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিক এক শক্তিশালী ভিত্তি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁলোকৰ সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক সাধনাৰ ফলতেই অসমীয়া ভাষাই নিজস্ব মৰ্যাদা লাভ কৰি ভাৰতীয় সাহিত্য জগতত সুকীয়া স্থান অধিকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। যদি এই মহাপুৰুষদ্বয়ে সৃষ্টি কৰি যোৱা সাহিত্যসম্ভাৰ নাথাকিলহেঁতেন, তেন্তে অসমীয়া ভাষাৰ অস্তিত্ব আৰু স্বকীয়তা ৰক্ষা কৰাটো অত্যন্ত কঠিন হ’লহেঁতেন।
মাধৱদেৱৰ ‘নামঘোষা’ অসমীয়া সাহিত্যৰ এক অনন্য কীৰ্তি। এই গ্ৰন্থত ভাগৱত, গীতা, বৃহন্নাৰদীয় পুৰাণ আদি সংস্কৃত শাস্ত্ৰৰ মূল তত্ত্ব সহজ-সৰল ভাষাত উপস্থাপন কৰা হৈছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁৰ নিজস্ব ভক্তিভাৱ, আধ্যাত্মিক উপলব্ধি আৰু গুৰু শংকৰদেৱৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধাও সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। ‘আদিকাণ্ড ৰামায়ণ’, ‘ৰাজসূয় কাব্য’ আদি গ্ৰন্থসমূহেও তেওঁৰ ভাষাৰ প্ৰাঞ্জলতা আৰু সাহিত্যিক দক্ষতাৰ উজ্জ্বল নিদৰ্শন বহন কৰে।
তেওঁৰ ৰচিত বৰগীত আৰু নাটসমূহ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অমূল্য সম্পদ। শংকৰদেৱৰ দৰে মাধৱদেৱেও নাট আৰু বৰগীতৰ মাধ্যমেৰে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আদৰ্শ জনসাধাৰণৰ মাজত বিস্তাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ বৰগীতসমূহত ভক্তিৰস, কাব্যিক সৌন্দৰ্য, সজীৱ চিত্ৰণ আৰু অন্তৰৰ গভীৰ অনুভূতি অপূৰ্বভাৱে ফুটি উঠিছে। বিশেষকৈ শিশুকৃষ্ণৰ লীলা, ভক্তিৰ আবেগ আৰু সুৰৰ মাধুৰ্যই এই গীতসমূহক অনন্য উচ্চতালৈ লৈ গৈছে। এই দিশৰ পৰা বিচাৰ কৰিলে মাধৱদেৱৰ বৰগীতসমূহ ভাৰতৰ অন্যান্য মহান ভক্তিকবি, যেনে তুকাৰাম আৰু সুৰদাসৰ সৃষ্টিৰ সমকক্ষ বুলি ক’ব পাৰি।
মাধৱদেৱৰ জীৱনৰ মূল আদৰ্শ আছিল ভগৱানৰ একনিষ্ঠ সেৱা আৰু আত্মমুক্তিৰ সন্ধান। তেওঁ সংসাৰৰ মোহ-মায়া ত্যাগ কৰি আধ্যাত্মিক সত্যৰ অন্বেষণত আত্মনিয়োগ কৰিছিল। যি আদৰ্শ তেওঁ হৃদয়েৰে উপলব্ধি কৰিছিল, তাকেই বাস্তৱ জীৱনত সম্পূৰ্ণৰূপে অনুসৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁৰ চিন্তাৰ গভীৰতা, বিচাৰশক্তি, সাহিত্যিক প্ৰতিভা আৰু আধ্যাত্মিক মহিমাই তেওঁক সমাজত “মহাপুৰুষ” হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা দান কৰিছে।
সেয়ে মাধৱদেৱ কেৱল এজন ধৰ্মগুৰু বা সাহিত্যিক নহয়; তেওঁ অসমীয়া জাতিৰ গৌৰৱৰ প্ৰতীক। তেওঁৰ সাহিত্য, আদৰ্শ আৰু আধ্যাত্মিক চিন্তাধাৰা যুগে যুগে অসমীয়া সমাজক পথ প্ৰদৰ্শন কৰি থাকিব। অসমৰ ইতিহাসত তেওঁ চিৰস্মৰণীয় হৈ থাকিব আৰু অসমীয়া জাতিয়ে তেওঁৰ অৱদান কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে।
Note: If you find any mistakes in this CHAPTER, please let us know or correct them yourself. Thank you.