Class 12 Advance Assamese Chapter 9 Solution ‘ব’হাগ বিহুৰ পৰম্পৰা’ বিচাৰি থকা students-সকলৰ বাবে এই post-টো বিশেষভাৱে helpful হ’ব। Class 12 Advance Assamese subject-ৰ Chapter 9 ভালদৰে বুজি পোৱা আৰু examination-ৰ বাবে important question answer practice কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে chapter-টোৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু বুজিবলৈ সুবিধা হোৱা solution ইয়াত পাব পাৰিব।
AHSEC Class 12 Advance Assamese Chapter 9 ব’হাগ বিহুৰ পৰম্পৰা
যিসকল students-এ online-ত Class 12 Advance Assamese Chapter 9 Solution search কৰি আছে, তেওঁলোকে আমাৰ website-ৰ পৰা chapter-wise question answer আৰু অন্যান্য study materials লাভ কৰিব পাৰিব।
Chapter 9 ব’হাগ বিহুৰ পৰম্পৰা
গোট – 2
১। বিহু অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱৰূপে কেতিয়াৰ পৰা পৰিগণিত হ’ল? বিহুৰ নৃত্য-গীতক অশোভনীয় বুলি কোনে ঠাৱৰ কৰিছিল? বলী নাৰায়ণ বৰাই জাতীয় উৎসৱৰূপে বিহুৰ প্ৰতি অনুমোদন জনাই কোনখন কাকতত মন্তব্য কৰিছিল? বিহুৰ বিষয়ে গণেশ চন্দ্র হাজৰিকা আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কোৱা কথাখিনি তোমাৰ ভাষাত চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ বৰ্তমান শতিকাৰ দ্বিতীয় দশকৰ পৰাই বিহুক লৈ বিভিন্ন ধৰণৰ আলোচনা আৰু গৱেষণামূলক চিন্তা-চৰ্চাৰ সূচনা হৈছিল। চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰাই বিহুৱে ধীৰে ধীৰে অসমীয়া জাতিৰ এক অন্যতম জাতীয় উৎসৱৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। আহোম শাসনকালতো বিহুৰ যথেষ্ট সমাদৰ আছিল আৰু জনসাধাৰণৰ মাজত ইয়াৰ বিশেষ স্থান আছিল।
যদিও হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিহুৰ নৃত্য-গীতক অশোভনীয় বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছিল, তথাপিও বহু সাহিত্যিক আৰু চিন্তাবিদে বিহুক জাতীয় সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল। বলী নাৰায়ণ বৰাই ‘আসাম বন্ধু’ কাকতৰ জৰিয়তে বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে সমৰ্থন জনাইছিল।
১৯১৮ চনত গণেশচন্দ্ৰ হাজৰিকাই ‘বিহু আৰু তাৰ প্ৰাকৃতিক চিত্ৰ’ নামৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি বিহুৰ বিস্তৃত বৰ্ণনা আগবঢ়ায়। তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে সমাজৰ পুৰণি ঐতিহ্য আৰু সংস্কৃতিৰ পৰা উপযোগী উপাদানসমূহ গ্ৰহণ কৰি সময়োপযোগী ৰূপত সমাজৰ কল্যাণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত। একেদৰে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱায়ো বিহুৰ সপক্ষে বিভিন্ন লেখা প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯১৭ চনত ‘বাঁহী’ আলোচনীত তেওঁ লিখিছিল যে বিহুৱে মানুহক দুখ নিদিয়ে, বৰঞ্চ আনন্দ আৰু উৎসাহ প্ৰদান কৰে। এই কাৰণেই কিছুমান লোকে বিহুক সমালোচনা কৰিলেও ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা কমি যোৱা নাছিল।
এইসকল সাহিত্যিক, চিন্তাবিদ আৰু সমাজসংস্কাৰকৰ লেখনি আৰু মতামতে বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰাত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু অসমীয়া সমাজত বিহুৰ মৰ্যাদা অধিক সুদৃঢ় কৰি তুলিছিল।
২। বিহুৰ উৎপত্তি আৰু বিহুনৃত্য সম্বন্ধে বিভিন্ন লোকৰ মন্তব্য চমুকৈ দাঙি ধৰা।
উত্তৰঃ ‘বিহু’ শব্দৰ উৎপত্তি আৰু বিহু নৃত্যৰ উৎস সম্পৰ্কে বিভিন্ন পণ্ডিতে বিভিন্ন মত আগবঢ়াইছে। অধিকাংশ গৱেষকৰ মতে ‘বিহু’ শব্দটো সংস্কৃত ‘বিষুৱণ’ শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। প্ৰাচীন বৈদিক সাহিত্য আৰু পুৰাণসমূহত ‘বিষুৱণ’ক বিশেষ যাগ-যজ্ঞৰ দিন হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। সেই সময়ত মানুহে বিশ্বাস কৰিছিল যে এই অনুষ্ঠানসমূহে সূৰ্যৰ গতি অনুকূল কৰি শস্য উৎপাদনত সহায় কৰে। বিষ্ণু পুৰাণতো সূৰ্য মেষ বা তুলা ৰাশিলৈ গ’লে বিষুৱৰ সময় হয় বুলি উল্লেখ আছে।
ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্ততো একে ধৰণৰ উৎসৱ পালন কৰা দেখা যায়। দক্ষিণ ভাৰতত ‘বিষু’, হিমালয়ৰ নামনি অঞ্চলত ‘বিযু’ আৰু মধ্যপ্ৰদেশৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীৰ মাজতো একেধৰণৰ উৎসৱৰ প্ৰচলন আছে। কিছুমান ঠাইত ইয়াক ‘বৈশাখী’ বুলিও কোৱা হয়। এই সাদৃশ্যসমূহে বিহুৰ প্ৰাচীনতা আৰু ব্যাপক সাংস্কৃতিক ভিত্তিৰ প্ৰমাণ দিয়ে।
বিহুৰ মাজত আৰ্য আৰু অনাৰ্য– উভয় সংস্কৃতিৰ সমন্বয় লক্ষ্য কৰা যায়। বিহু নাচ আৰু গীতত উৰ্বৰতা, জীৱন-উল্লাস আৰু নাৰী-পুৰুষৰ মিলনৰ প্ৰতীকী প্ৰকাশ দেখা যায়। আনহাতে ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰা, নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা আৰু দেৱ-দেৱীৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা আদি আচাৰসমূহ আৰ্য সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ বহন কৰে। কিছুমান লোকে বিহু নৃত্যক অমাৰ্জিত বুলি ক’লেও এই ধাৰণা ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ দৃষ্টিত গ্ৰহণযোগ্য নহয়।
প্ৰাচীন অসমীয়া পুথিসমূহত বিহুৰ বিস্তৃত বৰ্ণনা নাথাকিলেও সপ্তদশ শতিকাৰ এজন মুছলমান ভ্ৰমণকাৰীয়ে অসমৰ নৱবৰ্ষ উদযাপনৰ সময়ত নৃত্য-গীত আৰু ৰং-ধেমালিৰ মনোৰম বিৱৰণ লিপিবদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। আহোম ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বিহুৱে অধিক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি জাতীয় উৎসৱৰ মৰ্যাদা অৰ্জন কৰে।
ঊনবিংশ শতিকাত হিন্দু ধৰ্মীয় কট্টৰ ধ্যান-ধাৰণাৰ প্ৰভাৱত বিহুৰ প্ৰতি কিছু নেতিবাচক মনোভাৱ গঢ় লৈ উঠিছিল। হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিহু নৃত্য-গীতক অশোভনীয় বুলি অভিহিত কৰিছিল। কিন্তু বলীনাৰায়ণ বৰা, গণেশচন্দ্ৰ হাজৰিকা, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আদি বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলে বিহুৰ পক্ষে দৃঢ়ভাৱে মত প্ৰকাশ কৰে। তেওঁলোকৰ লেখনি আৰু চিন্তাধাৰাই বিহুক অসমীয়া জাতিৰ এক গৌৰৱময় সাংস্কৃতিক সম্পদ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে।
৩। ১৮৮৫ খৃষ্টাব্দত বলী নাৰায়ণ বৰাই ‘আসাম বন্ধু’ত যি মন্তব্য কৰিছিল তাত জাতীয় উৎসৱ ৰূপে বিহুৰ প্ৰতি অনুমোদন লক্ষ্য কৰিব পাৰি। বলী নাৰায়ণ বৰাই বিহু সম্পর্কে লিখা কথাখিনি তোমাৰ পাঠ্যপুথিত উল্লেখ থকা মতে লিখা।
উত্তৰঃ ১৮৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দত গুণাভিৰাম বৰুৱাই সম্পাদনা কৰা ‘আসাম বন্ধু’ আলোচনীত বলী নাৰায়ণ বৰাই বিহু সম্পৰ্কে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ এই লেখাত বিহুক অসমীয়া জাতিৰ এক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ স্পষ্ট ইংগিত পোৱা যায়।
বৰাৰ মতে, বহাগ মাহত সূৰ্যৰ তাপ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে সমগ্ৰ প্ৰকৃতিয়ে নতুন ৰূপ ধাৰণ কৰে। গছ-গছনি, ফুল-পাত আৰু চাৰিওফালৰ পৰিৱেশত এক নতুন সজীৱতা দেখা যায়। এই সময়ছোৱাত মানুহৰ মনতো আনন্দ আৰু উচ্ছ্বাস জাগি উঠে। তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৃন্দাবন লীলাৰ উদাহৰণ দি কৈছে যে ভগৱানেও পাৰ্থিৱ জগতৰ আনন্দত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, সেয়ে সাধাৰণ মানুহেও গীত, নৃত্য আৰু উৎসৱৰ জৰিয়তে নিজৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰাটো স্বাভাৱিক।
তেওঁৰ মতে, ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন নামেৰে একেধৰণৰ উৎসৱ পালন কৰা হয়। ক’ৰবাত হলি, ক’ৰবাত মদন চতুৰ্দশী বা আন উৎসৱৰ মাধ্যমে মানুহে আনন্দ-উল্লাস প্ৰকাশ কৰে। অসমৰ ক্ষেত্ৰতো বিহুৱে সেই একেই ভূমিকা পালন কৰে। উৰুকাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গৰু বিহু, মানুহ বিহু, আত্মীয়-স্বজনক সম্ভাষণ জনোৱা, নতুন কাপোৰ দিয়া, নাম-কীৰ্তন কৰা আৰু নৃত্য-গীতত অংশগ্ৰহণ কৰা আদি কাৰ্যকলাপে সমগ্ৰ সমাজখনক একতাৰ সূত্ৰত বান্ধি ৰাখে।
বলী নাৰায়ণ বৰাই বিহুৰ নৃত্য-গীতক অশ্লীল বা অনুচিত বুলি নাভাবি ইয়াক মানুহৰ স্বাভাৱিক আনন্দ, প্ৰেম আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ প্ৰকাশ বুলি ব্যাখ্যা কৰিছিল। তেওঁৰ এই বিশ্লেষণে বিহুৰ সামগ্ৰিক সাংস্কৃতিক ৰূপ স্পষ্টভাৱে দাঙি ধৰে আৰু অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ লগত বিহুৰ গভীৰ সম্পৰ্ক প্ৰতিপন্ন কৰে। ফলস্বৰূপে, বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত তেওঁৰ মতামতে বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল।
৪। বিহুৰ পৰম্পৰা প্রাচীন বুলি ক’লেই নহয়। ইযে সঁচাকৈয়ে প্রাচীন তাৰ আন কিবা এই প্রশ্নৰ উত্তৰত ড’ প্রফুল্ল দত্ত গোস্বামীয়ে লিখা কথাখিনিৰ চমু বৰ্ণনা প্রমাণ ওলায়নে? কৰা।
উত্তৰঃ ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীয়ে অসমৰ জাতীয় উৎসৱ বিহুৰ উৎপত্তি, বিকাশ আৰু সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য সম্পৰ্কে গভীৰ গৱেষণামূলক আলোচনা আগবঢ়াইছে। তেওঁৰ মতে, বিহুৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন আৰু ইয়াৰ শিপা বৈদিক যুগলৈকে বিস্তৃত।
তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে ‘বিহু’ শব্দটো সংস্কৃত ‘বিষুৱণ’ শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি বহু পণ্ডিতে মত প্ৰকাশ কৰিছে। অৰ্থবেদ, ঐতৰেয় ব্ৰাহ্মণ আদি প্ৰাচীন গ্ৰন্থত ‘বিষুৱণ’ নামৰ যাগ-যজ্ঞৰ উল্লেখ পোৱা যায়। এই অনুষ্ঠান কৃষিকাৰ্যৰ লগত জড়িত আছিল আৰু শস্য উৎপাদন বৃদ্ধি কৰাৰ উদ্দেশ্যে পালন কৰা হৈছিল। বিষ্ণু পুৰাণতো বিষুৱৰ সময়ত দান-পুণ্য, পূজা-অৰ্চনা আৰু শুভ কাৰ্য সম্পাদনৰ কথা উল্লেখ আছে। অসমৰ প্ৰাচীন ৰজাসকলেও এই সময়ত ভূমিদান আদি শুভ কাম কৰিছিল।
ড° গোস্বামীয়ে দেখুৱাইছে যে বিষুৱ বা বিষু উৎসৱ কেৱল অসমতে সীমাবদ্ধ নাছিল। দক্ষিণ ভাৰতৰ নায়াৰসকলৰ ‘বিষু’, হিমালয়ৰ নামনি অঞ্চলৰ ‘বিযু’ আৰু মধ্যপ্ৰদেশৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীৰ উৎসৱৰ লগত অসমৰ বিহুৰ সাদৃশ্য লক্ষ্য কৰা যায়। ইয়াৰ পৰা এই উৎসৱৰ বিস্তৃত ঐতিহাসিক ভিত্তি স্পষ্ট হয়।
তেওঁৰ মতে, বিহুত আৰ্য আৰু অনাৰ্য উভয় সংস্কৃতিৰ উপাদান মিলি আছে। প্ৰাচীন কৃষিভিত্তিক সমাজত উৰ্বৰতা বৃদ্ধি আৰু উৎপাদনশীলতা কামনাৰে যিবোৰ অনুষ্ঠান পালন কৰা হৈছিল, বিহুৰ নৃত্য-গীতত তাৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। আনহাতে ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰা, দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা, গৰু-গাইৰ যত্ন লোৱা আৰু সমাজৰ মংগল কামনা কৰা আদি আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰ্য সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ বহন কৰে।
সেয়ে ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ বিশ্লেষণ অনুসৰি, বিহু কেৱল আনন্দৰ উৎসৱ নহয়; ই বৈদিক যুগৰ ‘বিষুৱণ’ উৎসৱ, প্ৰাচীন উৰ্বৰা অনুষ্ঠান আৰু অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰ এক সুন্দৰ সংমিশ্ৰণ। এই সংমিশ্ৰণেই বিহুক অসমীয়া জাতিৰ এক অনন্য আৰু ঐতিহ্যবাহী জাতীয় উৎসৱ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
৫। বেজবৰুৱাই বাঁহীৰ জৰিয়তে বিহুৰ সপক্ষে কেনেকৈ ওকালতি কৰিছিল চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ বিহু অসমৰ অন্যতম প্রধান লোকউৎসৱ হ’লেও ইয়াক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত এক সময়ত বহু মতভেদ দেখা গৈছিল। কিছুমানে বিহুৰ নৃত্য-গীতক সমালোচনা কৰিছিল, আনহাতে বহু সাহিত্যিক আৰু সমাজচিন্তকে ইয়াৰ সপক্ষে দৃঢ়ভাৱে মত প্ৰকাশ কৰিছিল। এই ক্ষেত্ৰত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ অৱদান বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।
বেজবৰুৱাই ‘বাঁহী’ আলোচনীৰ জৰিয়তে বিহুৰ সমৰ্থনত কেইবাবাৰো লিখিছিল। তেওঁ ব্যংগাত্মক ভংগীত সেইসকল লোকক সমালোচনা কৰিছিল, যিসকলে বিহুনাচক অশোভন বা অনুচিত বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁৰ মতে, বিহুৰ আনন্দ-উল্লাসত অংশগ্ৰহণ কৰাটো কোনো দোষৰ কথা নহয়। কিন্তু সমাজৰ কিছুমান লোকৰ এনে ধাৰণা আছিল যে বিহুনাচে সমাজৰ শালীনতা নষ্ট কৰিব। বেজবৰুৱাই এই মনোভাৱক ব্যংগ কৰি দেখুৱাইছিল যে সামান্য কথাতে ভয় খাই বিহুৰ দৰে আনন্দময় উৎসৱক দোষাৰোপ কৰাটো যুক্তিসংগত নহয়।
১৯১৭ চনত প্ৰকাশিত ‘বাঁহী’ৰ এক লেখাত তেওঁ স্পষ্টভাৱে কৈছিল যে বিহুৱে কাকো ক্ষতি নকৰে; বৰঞ্চ ই সকলোকে আনন্দ, উৎসাহ আৰু ৰং প্ৰদান কৰে। তথাপিও কিছুমান মানুহে বিহুক অবজ্ঞা কৰে আৰু বেয়া দৃষ্টিৰে চায়। বেজবৰুৱাই এই সংকীৰ্ণ মানসিকতাৰ বিৰোধিতা কৰি বিহুৰ সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক মূল্যবোধৰ কথা দাঙি ধৰিছিল।
এইদৰে তেওঁৰ লেখনি আৰু যুক্তিপূৰ্ণ মন্তব্যই বিহুৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিভংগী সলনি কৰাত সহায় কৰিছিল। ফলস্বৰূপে, বিহুৱে ক্ৰমে অসমীয়া জাতিৰ এক গৌৰৱময় জাতীয় উৎসৱ হিচাপে অধিক স্বীকৃতি আৰু মৰ্যাদা লাভ কৰে।
৬। “অসমীয়া মাইকী মানুহে বৃন্দাবনৰ গোপীসকলৰ অনুকৰণত হাবিলৈ গৈ গছৰ তলত নাচে আৰু গীত গায়।”- এই মন্তব্য কোনে কি প্রসংগত দিছিল? ইয়াত সোমাই থকা প্রাসংগিক কথাখিনি তোমাৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰঃ ১৮৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত গার্ডন চাহাবে বিহুৰ বিষয়ে এক উল্লেখযোগ্য মন্তব্য আগবঢ়াইছিল। এই মন্তব্যৰ পটভূমি বুজিবলৈ হ’লে সেই সময়ৰ বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি চলা বিতৰ্কসমূহৰ কথাও মনত ৰাখিব লাগিব।
ঊনবিংশ শতিকাৰ অন্তিম ভাগ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ত বিহুৰ স্বৰূপ আৰু মৰ্যাদা লৈ সমাজত বিভিন্ন মতামত প্ৰচলিত আছিল। এচাম শিক্ষিত লোকে বিহু নৃত্য-গীতক অশ্লীল আৰু অনাৰ্য বুলি আখ্যা দি ইয়াক জাতীয় উৎসৱৰ মৰ্যাদা দিয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। আনহাতে বহু চিন্তাবিদ আৰু সাহিত্যিকে বিহুক অসমীয়া সমাজৰ জীৱনধাৰা, সংস্কৃতি আৰু অনুভূতিৰ এক স্বাভাৱিক প্ৰকাশ বুলি গণ্য কৰিছিল।
হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বিহু নৃত্য-গীতৰ সমালোচনা কৰিলেও বলী নাৰায়ণ বৰাই ‘আসাম বন্ধু’ত প্ৰকাশিত লেখাৰ জৰিয়তে বিহুৰ সপক্ষে যুক্তি দাঙি ধৰিছিল। তেওঁৰ মতে, বসন্তৰ আগমনত প্ৰকৃতিৰ যিদৰে ৰূপান্তৰ ঘটে, তেনেদৰে মানুহৰ মনতো আনন্দ আৰু উচ্ছ্বাস জাগে। এই আনন্দৰ প্ৰকাশ গীত, নৃত্য আৰু উৎসৱৰ মাধ্যমেদি হোৱাটো একেবাৰে স্বাভাৱিক।
এই ধাৰণাৰ লগত সঙ্গতি ৰাখিয়েই গার্ডন চাহাবে মন্তব্য কৰিছিল যে বিহুৰ সময়ত অসমীয়া মহিলাসকলে যিদৰে গীত গাই নাচে, সেয়া বৃন্দাবনৰ গোপীসকলৰ কৃষ্ণভক্তিমূলক লীলা আৰু আনন্দ-উল্লাসৰ সৈতে তুলনীয়। তেওঁৰ মতে, এই নৃত্য-গীত অশোভন নহয়; বৰঞ্চ ই প্ৰেম, আনন্দ আৰু সাংস্কৃতিক চেতনাৰ এক মনোৰম প্ৰকাশ।
সেয়েহে গার্ডন চাহাবৰ এই মন্তব্যই বিহুৰ সাংস্কৃতিক মূল্য আৰু সৌন্দৰ্যক স্বীকৃতি দিয়াৰ লগতে বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰাতো পৰোক্ষভাৱে সহায় কৰিছিল।
৭। “বিহু এতিয়া আগৰদৰে ধৰ্মমূলক উৎসৱ নহয়, ই ঘাইকে জাতীয় উৎসৱ আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক স্বৰূপ।”- ওপৰৰ কথাখিনিৰ আঁত ধৰি তোমাৰ মতামত যুক্তি সহকাৰে আগবঢ়োৱা।
উত্তৰঃ বিহু আজিৰ দিনত অসমীয়া জাতিৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় আৰু সাৰ্বজনীন জাতীয় উৎসৱ হিচাপে স্বীকৃত। ইয়াৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন আৰু যুগে যুগে বিভিন্ন সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় উপাদান ইয়াৰ লগত সংযোজিত হৈ আহিছে। ফলস্বৰূপে, বিহু কেৱল এটা উৎসৱ হৈ নাথাকি অসমীয়া জনজীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংশত পৰিণত হৈছে।
মানুহৰ জীৱনধাৰা আৰু কৰ্মপদ্ধতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই সমাজৰ ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰু সংস্কৃতি গঢ় লৈ উঠে। প্ৰাচীন কালত কৃষি আছিল জীৱিকাৰ মূল আধাৰ। সেইবাবে শস্য উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু জীৱন-জীৱিকাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিভিন্ন যাগ-যজ্ঞ আৰু অনুষ্ঠানৰ প্ৰচলন হৈছিল। বৈদিক সাহিত্যত উল্লেখিত ‘বিষুৱণ’ নামৰ অনুষ্ঠানো এনে এক কৃষিভিত্তিক যজ্ঞ আছিল, যাৰ উদ্দেশ্য আছিল প্ৰকৃতি আৰু শস্যৰ মংগল কামনা কৰা। এই কাৰণেই বিহুৰ লগত কৃষিজীৱনৰ গভীৰ সম্পৰ্ক দেখা যায়।
আনহাতে, জনজাতীয় সমাজসমূহতো শস্যৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি আৰু সমাজৰ সমৃদ্ধিৰ কামনাৰে বিভিন্ন নৃত্য-গীত আৰু লোকাচাৰৰ প্ৰচলন আছিল। বিহুৰ নাচ-গীতত দেখা পোৱা কিছুমান ভংগী আৰু আঙ্গিকে সেই প্ৰাচীন উৰ্বৰা সংস্কৃতিৰ স্মৃতি বহন কৰে। সেয়ে বিহুৰ মাজত অনাৰ্য বা লোকসংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱো স্পষ্টভাৱে পৰিলক্ষিত হয়।
সময়ে সময়ে বিহুৰ লগত বহু ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক আচাৰো সংযোজিত হৈছে। ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰা, নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা, গৰু-গাইৰ যত্ন লোৱা, দেৱ-দেৱীৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা, পিতৃ-মাতৃ আৰু গুৰুজনক সন্মান জনোৱা আদি কাৰ্যকলাপে বিহুক অধিক ব্যাপক ৰূপ দান কৰিছে। এই আচাৰসমূহে মানুহৰ মাজত ভক্তি, শ্ৰদ্ধা, সম্প্ৰীতি আৰু মংগলৰ মনোভাৱ গঢ়ি তোলে।
সেয়েহে ক’ব পাৰি যে বিহু হৈছে আৰ্য আৰু অনাৰ্য–উভয় সাংস্কৃতিক ধাৰাৰ এক সুন্দৰ সমন্বয়। ইয়াৰ মাজত কৃষিজীৱনৰ আশা-আকাংক্ষা, সামাজিক সম্প্ৰীতি, পাৰিবাৰিক মূল্যবোধ, ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু আনন্দ-উল্লাস একেলগে প্ৰতিফলিত হৈছে। এই বহুমুখী বৈশিষ্ট্যৰ বাবেই বিহু কেৱল ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান নহয়, বৰঞ্চ অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ প্ৰতীকস্বৰূপ এক মহান জাতীয় উৎসৱ।
৮। প্রসংগ সংগতি দেখুৱাই ব্যাখ্যা কৰা।
(ক) স্বাধীনতা হেৰুৱাৰ পিছত অসমীয়া শিক্ষিত লোকে জাতীয় চৈতন্য হেৰুৱাই নাইবা বংগদেশৰ পৰা আমদানি কৰা গোড়া হিন্দুৰ আৰ্হিৰ প্ৰভাবত নিজৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ ত্যাগ কৰিবলৈ ধৰিছিল।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাখিনি আমাৰ পাঠ্যপুথিত অন্তৰ্ভুক্ত ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ ৰচিত ‘বহাগ বিহুৰ পৰম্পৰা’ শীৰ্ষক প্ৰবন্ধৰ পৰা সংগৃহীত। এই প্ৰসংগত লেখকে ঊনবিংশ শতিকাত অসমীয়া সমাজত দেখা দিয়া সাংস্কৃতিক মানসিকতা আৰু জাতীয় পৰম্পৰাৰ প্ৰতি সৃষ্টি হোৱা অনীহাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে।
আহোম শাসনকালত অসমৰ জাতীয় জীৱন, সংস্কৃতি আৰু লোকাচাৰসমূহ সুদৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। কিন্তু আহোম শাসনৰ অৱসান আৰু বৃটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিৰ পিছত অসমৰ সামাজিক পৰিৱেশত যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন আহে। বিশেষকৈ শিক্ষিত সমাজৰ একাংশ বংগদেশৰ সংস্কৃতি আৰু গোড়া হিন্দু ধ্যান-ধাৰণাৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হয়। ফলস্বৰূপে, তেওঁলোকে অসমৰ নিজা লোকসংস্কৃতি আৰু জনজাতীয় উপাদানসমৃদ্ধ আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহক নিম্নমানৰ বুলি বিবেচনা কৰিবলৈ ধৰে।
এই হীনমন্য মানসিকতাৰ ফলত বিহুৰ দৰে লোকউৎসৱসমূহো সমালোচনাৰ সন্মুখীন হয়। বিহু নৃত্য-গীতৰ মাজত থকা উৰ্বৰতা-সংক্ৰান্ত প্ৰতীক আৰু লোকজ প্ৰকাশভংগীক বহুতে সঠিকভাৱে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰি অশোভন বা অশ্লীল বুলি আখ্যা দিছিল। অথচ এইবোৰ আচাৰ প্ৰাচীন কৃষিজীৱী সমাজৰ উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু সমৃদ্ধিৰ কামনাৰে গঢ় লৈ উঠা লোকবিশ্বাসৰ অংশ আছিল।
হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন আদি কিছুমান ব্যক্তিয়ে বংগীয় চিন্তাধাৰাৰ প্ৰভাৱত বিহু নৃত্য-গীতৰ সমালোচনা কৰিছিল আৰু ইয়াক জাতীয় উৎসৱৰ মৰ্যাদা দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত আপত্তি প্ৰকাশ কৰিছিল। সেয়ে সেই সময়ত বিহুক জাতীয় উৎসৱ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বহু বাধা আৰু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল।
ড° গোস্বামীয়ে এই আলোচনাৰ জৰিয়তে দেখুৱাব বিচাৰিছে যে বাহ্যিক সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ আৰু আত্মবিশ্বাসৰ অভাৱৰ ফলত অসমীয়া সমাজৰ একাংশই নিজৰ ঐতিহ্যক অবমূল্যায়ন কৰিছিল। তথাপিও সময়ৰ লগে লগে বিহুৱে নিজৰ স্বকীয় মৰ্যাদা পুনৰ লাভ কৰি আজি অসমীয়া জাতিৰ অন্যতম প্রধান জাতীয় উৎসৱ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে।
(খ) “বিহুৱে কাকো দুখ নিদিয়ে, সকলোকে বং দিয়ে, সেইদেখি বিহুক লোকে হাঁহে, বেয়া পায়।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাখিনি ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ ৰচিত ‘বহাগ বিহুৰ পৰম্পৰা’ প্ৰবন্ধৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই অংশত লেখকে বিহুৰ প্ৰতি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দৃষ্টিভংগী আৰু তেওঁৰ সমৰ্থনমূলক মন্তব্যৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে।
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত বিহুক লৈ সমাজত যথেষ্ট বিতৰ্ক চলিছিল। বিশেষকৈ বিহু নৃত্য আৰু গীতৰ কিছুমান অংশত থকা প্ৰেমমূলক আৰু যৌন ইংগিতপূর্ণ ভাৱ-প্ৰকাশৰ বাবে বহুতে ইয়াক অশ্লীল বা অমাৰ্জিত বুলি আখ্যা দিছিল। ফলত একাংশ শিক্ষিত লোক বিহুক জাতীয় উৎসৱৰ মৰ্যাদা দিয়াৰ বিপক্ষে আছিল।
কিন্তু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই এই সংকীৰ্ণ মনোভাৱৰ বিৰোধিতা কৰি বিহুৰ সপক্ষে দৃঢ়ভাৱে মত প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ ‘বাঁহী’ আলোচনীত ব্যংগাত্মক ভাষাত সমালোচকসকলক কটাক্ষ কৰি দেখুৱাইছিল যে বিহুৰ সামান্য আনন্দ-উল্লাসকো কিছুমান লোকে অতিৰঞ্জিতভাৱে দোষ হিচাপে চায়। তেওঁৰ ব্যংগৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল সমাজত গঢ় লৈ উঠা অমূলক ভয় আৰু কৃত্ৰিম সম্ভ্ৰমবোধক উন্মোচন কৰা।
১৯১৭ চনত বেজবৰুৱাই স্পষ্টভাৱে লিখিছিল যে বিহুৱে কাকো দুখ নিদিয়ে, বৰঞ্চ সকলোকে আনন্দ, উৎসাহ আৰু ৰং প্ৰদান কৰে। তেওঁৰ মতে, বিহু হৈছে মানুহৰ স্বাভাৱিক আনন্দৰ প্ৰকাশ। ই সমাজত মিলন, সম্প্ৰীতি আৰু উচ্ছ্বাসৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে। তথাপিও কিছুমান লোকে ইয়াক অপছন্দ কৰা বা সমালোচনা কৰাৰ কোনো যুক্তিসংগত কাৰণ নাই।
সেয়ে বেজবৰুৱাৰ এই মন্তব্যৰ জৰিয়তে বিহুৰ প্ৰকৃত তাৎপৰ্য স্পষ্ট হৈ উঠে। তেওঁ দেখুৱাব বিচাৰিছিল যে বিহু অসমীয়া জনজীৱনৰ আনন্দ, সংস্কৃতি আৰু ঐক্যৰ প্ৰতীক। এই উৎসৱে মানুহৰ মনত সুখ আৰু প্ৰাণচাঞ্চল্য সঞ্চাৰ কৰে, আৰু সেই কাৰণেই ই জাতীয় উৎসৱ হিচাপে বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
(গ) “বিষুৰ সংক্ৰান্তিৰ সময়ত পালন কৰা এনে মংগলদায়ক অনুষ্ঠানৰ সোঁৱৰণ যে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱ চুকৰ অসমতে ৰৈছে এনে নহয় ভাৰতৰ আন আন অঞ্চলতো সি লোপ পোৱা নাই।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাখিনি ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ ৰচিত ‘বহাগ বিহুৰ পৰম্পৰা’ নামৰ প্ৰবন্ধৰ পৰা সংগৃহীত। এই প্ৰসংগত লেখকে বিহুৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্য আৰু ভাৰতীয় জনজীৱনৰ সৈতে ইয়াৰ গভীৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে।
ড° গোস্বামীৰ মতে, বিহু কেৱল অসমৰ এক আঞ্চলিক উৎসৱ নহয়; ইয়াৰ শিপা ভাৰতীয় সভ্যতাৰ অতি প্ৰাচীন পৰম্পৰাৰ লগত জড়িত। তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে অৰ্থবেদ আৰু ঐতৰেয় ব্ৰাহ্মণত ‘বিষুৱণ’ নামৰ এক বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। এই অনুষ্ঠান কৃষিকাৰ্যৰ সফলতা আৰু শস্য উৎপাদন বৃদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে পালন কৰা হৈছিল। বহু পণ্ডিতৰ মতে, ‘বিহু’ শব্দটোও এই ‘বিষুৱণ’ শব্দৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
বিষ্ণু পুৰাণৰ মতে, সূৰ্য মেষ বা তুলা ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত বিষুৱ হয়। এই সময়ছোৱাই ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰে আৰু কৃষিজীৱনৰ বাবে বিশেষ তাৎপৰ্য বহন কৰে। সেইবাবে এই সময়ত উৎসৱ পালন কৰাৰ প্ৰথা ভাৰতৰ বহু অঞ্চলত গঢ় লৈ উঠিছে।
ড° গোস্বামীয়ে দেখুৱাইছে যে অসমৰ বিহুৰ সৈতে ভাৰতৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ বহু উৎসৱৰ সাদৃশ্য আছে। দক্ষিণ ভাৰতত ‘বিষু’, হিমালয়ৰ পাদদেশীয় অঞ্চলত ‘বিযু’ আৰু মধ্যপ্ৰদেশৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীৰ মাজত ‘বিষু’ নামৰ উৎসৱৰ প্ৰচলন দেখা যায়। এই সাদৃশ্যসমূহে বিহুৰ বিস্তৃত সাংস্কৃতিক ভিত্তিকেই স্পষ্ট কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ মণিপুৰৰ ‘লাই হাৰাওবা’ আদি লোকনৃত্যৰ উদাহৰণ দি দেখুৱাইছে যে ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত উৰ্বৰতা, কৃষি আৰু জীৱনৰ সমৃদ্ধিৰ লগত জড়িত বহু লোকাচাৰ আৰু উৎসৱ প্ৰচলিত হৈ আছে। কালক্ৰমত এই অনুষ্ঠানসমূহত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক উপাদান সংযোজিত হৈ নতুন ৰূপ লাভ কৰিছে।
সেয়েহে ড° গোস্বামীৰ বিশ্লেষণৰ পৰা এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব পাৰি যে বিহু এক অতি প্ৰাচীন কৃষিভিত্তিক আৰু উৰ্বৰতা-কেন্দ্ৰিক উৎসৱ। ই বৈদিক সংস্কৃতি আৰু জনজাতীয় লোকাচাৰৰ এক সুন্দৰ সমন্বয়, যাৰ সৈতে সমগ্ৰ ভাৰতীয় জনজীৱনৰ এক গভীৰ ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক বিদ্যমান।
(ঘ) “বিহু এতিয়া আগৰ দৰে ধৰ্মমূলক উৎসৱ নহয়।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাখিনি ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ ৰচিত ‘বহাগ বিহুৰ পৰম্পৰা’ শীৰ্ষক প্ৰবন্ধৰ পৰা লোৱা হৈছে। প্ৰবন্ধটোৰ শেষাংশত লেখকে আধুনিক যুগত বিহুৰ মৰ্যাদা, প্ৰভাৱ আৰু সামাজিক তাৎপৰ্যৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ গৈ এই মন্তব্য আগবঢ়াইছে।
ড° গোস্বামীৰ মতে, সময়ৰ লগে লগে বিহুৱে অসমৰ সমাজত এক নতুন স্থান লাভ কৰিছে। বিশেষকৈ দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ পিছত ভাৰতত জাতীয় চেতনা আৰু সাংস্কৃতিক জাগৰণৰ যি ঢৌ উঠিছিল, তাৰ ফলত বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ ঐতিহ্য আৰু সংস্কৃতিক নতুনকৈ মূল্যায়ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই জাতীয় জাগৰণে অসমৰ ক্ষেত্ৰতো গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায় আৰু বিহুৰ দৰে লোকউৎসৱসমূহে পুনৰ যথাযোগ্য মৰ্যাদা লাভ কৰে।
এসময়ত বিহুৰ নৃত্য-গীতক লৈ বিভিন্ন সমালোচনা আৰু বিতৰ্ক থাকিলেও ক্ৰমে মানুহে ইয়াৰ প্ৰকৃত সাংস্কৃতিক মূল্য উপলব্ধি কৰিবলৈ ধৰে। ফলস্বৰূপে বিহু কেৱল আনন্দ-উল্লাসৰ অনুষ্ঠান হৈ নাথাকি অসমীয়া জাতিসত্তাৰ এক শক্তিশালী প্ৰতীকত পৰিণত হয়। ই অসমীয়া সমাজৰ ইতিহাস, পৰম্পৰা, আশা-আকাংক্ষা আৰু সামূহিক চেতনাক প্ৰতিফলিত কৰে।
বৰ্তমান সময়ত বিহু কেৱল ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান হিচাপে সীমাবদ্ধ নাই। ই অসমৰ জাতীয় উৎসৱ হিচাপে স্বীকৃত আৰু জাতীয় সংস্কৃতিৰ এক উজ্জ্বল প্ৰতীক। বিভিন্ন জাতি, জনগোষ্ঠী, ভাষা আৰু ধৰ্মৰ লোক একেলগে বিহু উদযাপন কৰে। এই উৎসৱে মানুহৰ মাজত সম্প্ৰীতি, ঐক্য আৰু ভাতৃত্ববোধ গঢ়ি তোলে।
সেয়েহে ড° গোস্বামীয়ে বিহুক আধুনিক অসমৰ সাংস্কৃতিক সমন্বয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে অভিহিত কৰিছে। আজিৰ দিনত বিহু অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ আৰু সমগ্ৰ অসমৰ ঐক্য, সংহতি আৰু সাংস্কৃতিক গৌৰৱৰ বাহক।
৯। চমু উত্তৰ দিয়াঃ
(ক) অসমীয়া কোনগৰাকী ঔপন্যাসিকৰ উপন্যাসত প্ৰথমে বিহুৰ নাচ আৰু গীত সম্পর্কে বহল আলোচনা কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ উপন্যাসত।
(খ) বিহুৰ নাচ আৰু গীত সম্পর্কে বহল আলোচনা কৰা প্ৰথম উপন্যাসখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ মিৰিজীয়ৰী।
(গ) ‘বিহু আৰু তাৰ প্ৰাকৃতিক চিত্র’ নামৰ পুস্তিকাখনৰ ৰচক কোন?
উত্তবঃ গণেশচন্দ্ৰ হাজৰিকা।
(ঘ) দক্ষিণ ভাবতৰ নায়াৰসকলে নৱবৰ্ষৰ উৎসৱক কি বোলে?
উত্তৰঃ বিষু।
১০। বিহু অনুষ্ঠানৰ সমপৰ্যায়ৰ অনুষ্ঠান ভাৰতৰ আন আন ঠাইত দেখা যায়নে? আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ বিহু শব্দটোৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে পণ্ডিতসকলৰ মাজত এক সাধাৰণ মত আছে যে ই সংস্কৃত ‘বিষুৱণ’ শব্দৰ পৰা আহিছে। অৰ্থবেদ, ঐতৰেয় ব্ৰাহ্মণ আদি প্ৰাচীন গ্ৰন্থত ‘বিষুৱণ’ক এক বিশেষ যাগ-যজ্ঞৰ দিন হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। সেই সময়ত মানুহে বিশ্বাস কৰিছিল যে এই যজ্ঞ-অনুষ্ঠানে প্ৰকৃতিৰ অনুকূলতা বৃদ্ধি কৰি শস্য উৎপাদনত সহায় কৰে।
বিহু মূলতঃ কৃষিজীৱনৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত এক উৎসৱ। কৃষিকাৰ্য, ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন আৰু শস্য উৎপাদনৰ সৈতে ইয়াৰ গভীৰ সম্পৰ্ক আছে। কেৱল অসমতেই নহয়, ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্ততো একে ধৰণৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ পালন কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতৰ নায়াৰসকলে নৱবৰ্ষ উপলক্ষে ‘বিষু’ উৎসৱ উদযাপন কৰে। হিমালয়ৰ পাদদেশীয় অঞ্চলৰ কিছুমান জনগোষ্ঠীৰ মাজতো ‘বিষু’ নামৰ উৎসৱৰ প্ৰচলন আছে। মধ্যপ্ৰদেশৰ ওৰাঁওসকলেও গ্ৰীষ্মকালত ‘বিষু’ উপলক্ষে বিশেষ অনুষ্ঠান পালন কৰে। আনহাতে, উত্তৰ ভাৰতৰ বহু অঞ্চলত একে ধৰণৰ উৎসৱ ‘বৈশাখী’ নামেৰে জনাজাত।
ইয়াৰ উপৰিও তামিলনাডুৰ ‘পোংগল’ আৰু কেৰালাৰ ‘ওনাম’ উৎসৱো কৃষিজীৱন আৰু শস্যৰ লগত জড়িত। এই উৎসৱসমূহত কৃষকৰ পৰিশ্ৰম, প্ৰকৃতিৰ আশীৰ্বাদ আৰু শস্যৰ সমৃদ্ধিক উদযাপন কৰা হয়।
সেয়েহে ক’ব পাৰি যে বিহু কেৱল অসমৰ এক আঞ্চলিক উৎসৱ নহয়; ই ভাৰতীয় কৃষিভিত্তিক সংস্কৃতিৰ এক বৃহৎ ঐতিহ্যৰ অংশ। কৃষি, প্ৰকৃতি আৰু মানুহৰ জীৱনৰ মাজৰ নিবিড় সম্পৰ্ককেই এই উৎসৱসমূহে প্ৰতিফলিত কৰে।
১১। চমুটোকা লিখাঃ
(ক) অর্থববেদঃ
উত্তৰঃ ভাৰতবৰ্ষত চাৰিখন বেদ থকাৰ কথা আমি সকলোৱে জানো। চাৰিবেদৰ চতুৰ্থখন বেদেই হ’ল অর্থববেদ। ইয়াৰ প্ৰাচীন নাম অৰ্থবাংগিৰস। ছান্দোগ্য উপনিষদ আৰু মঞ্জুকোপনিষদে ইয়াক চতুর্থবেদ হিচাপে স্বীকৃতি দিছে।
(খ) ঐতৰেয় ব্রাহ্মঃ
উত্তৰঃ ঐতৰেয় ঋষিয়ে ৰচনা কৰা এখন ব্রাহ্মণ গ্রন্থ। ব্রাহ্মণসমূহো বেদৰ এটা ভাগ। ঐতৰেয় ব্রাহ্মণ ঋগবেদৰ ব্ৰাহ্মণ গ্রন্থ। ইয়াত চল্লিশটা অধ্যায় আছে।
(গ) বিষ্ণুপুৰাণ:
উত্তৰঃ বিষ্ণুপুৰাণ হ’ল তৃতীয় মহাপুৰাণ। এইখন পুৰাণ ছটা ভাগত বিভক্ত। ইয়াৰ প্ৰথম ভাগত প্ৰকৃতিৰ পৰা জগতৰ উৎপত্তি আৰু প্ৰজাপতি ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা মনুষ্য সৃষ্টিৰ কথা, দ্বিতীয় ভাগত ৰজাসকলৰ বংশ পৰিচয়, তৃতীয় ভাগত বেদৰ বিভাগ, চতুৰ্থ ভাগত পুনৰ বংশাৱলী, পঞ্চম ভাগত শ্রীকৃষ্ণৰ জীৱন চৰিত্ৰ ষষ্ঠ ভাগত কলিৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
(ঘ) ইন্দ্ৰধ্বজ পূজা:
উত্তৰঃ ভাৰতৰ এবিধ প্রাচীন পূজা। ভাদ মাহৰ প্ৰথম পক্ষত; পুৰণি কালত ৰজাসকলে বৰষুণৰুবাবে ইন্দ্ৰধ্বজ পূজা কৰিছিল। কোনো কোনো শাস্ত্ৰৰ মতে এই পূজা ভাদ মাহৰ শুক্লা দ্বাদশী তিথিত কৰা হয়। ইন্দ্ৰৰ প্ৰীতিৰ বাবে যি সকল ৰজাই এই পূজা কৰিছিল তেওঁৰ ৰাজ্যৰ শস্য আৰু প্ৰজা বৃদ্ধি হৈছিল আৰু ৰোগ নাশ হৈছিল। অসমৰ কামৰূপ অঞ্চলত বিশেষভাবে প্রচলিত ভঠেলি উৎসৱৰ মাজত এই প্রাচীন ইন্দ্ৰধ্বজ পূজাৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়।
Note: If you find any mistakes in this CHAPTER, please let us know or correct them yourself. Thank you.