Class 10 Assamese Chapter 4 ‘মই অসমীয়া‘ বিচাৰি থকা students-সকলৰ বাবে এই post-টো বিশেষভাৱে helpful হ’ব। Class 10 Assamese Mil subject-ৰ Chapter 4 ভালদৰে বুজি পোৱা আৰু examination-ৰ বাবে important question answer practice কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। সেইবাবে chapter-টোৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু বুজিবলৈ সুবিধা হোৱা solution ইয়াত পাব পাৰিব।
SEBA Class 10 Assamese Mil Chapter 4 মই অসমীয়া
যিসকল students-এ online-ত Class 10 Assamese Chapter 4 Notes search কৰি আছে, তেওঁলোকে আমাৰ website-ৰ পৰা chapter-wise question answer আৰু অন্যান্য study materials লাভ কৰিব পাৰিব।
Chapter 4 মই অসমীয়া
পাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ:
১। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ বেদুইন।
(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰঃ অসমৰ সেউজীয়া দুবৰি বনত।
(গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰ দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত।
(ঘ) অসমীয়া সকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰঃ ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা।
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেবে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰঃ হাঁহ-কণী, চাউলেৰে।
২। ‘অসমৰ হেংদাং জিলিকিল
দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত’- কথাখিনিৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসম জয় কৰাৰ উদ্দেশ্যে অতি সাহস আৰু মনোবলেৰে সৈন্য-সামন্ত লৈ এদিন অসমত প্ৰৱেশ কৰিলে। তেওঁলোকে নিজৰ শক্তি-সামৰ্থ্য প্ৰদৰ্শন কৰি অসমক নিজৰ অধীনলৈ অনাৰ আশা কৰিছিল। কামৰূপত নিজৰ শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰি সহজেই অসমত মুছলিম সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰিব পাৰিব বুলি তেওঁলোকে ভাবিছিল।
কিন্তু অসমৰ ৰণক্ষেত্ৰত ভৰি দিয়াৰ লগে লগেই দুপৰৰ উজ্জ্বল পোহৰত অসমৰ অপৰাজেয় হেংদাং তেওঁলোকৰ সন্মুখত জিলিকি উঠিল। স্বাধীনচেতা অসমৰ পুৰুষ আৰু নাৰীসকলে স্বদেশ ৰক্ষাৰ বাবে ৰণক্ষেত্ৰলৈ আহি বুকু পাতি সাহস আৰু বীৰত্বৰে থিয় দিলে। অসমৰ এই বীৰত্ব দেখি মোগলসকল আচৰিত হৈ পৰিল।
৩। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত অসম এখন স্বাধীন ৰাজ্য আছিল। অসমৰ পুৰুষ-নাৰী সকলোৱেই স্বাধীনমনা, সাহসী আৰু বীৰ আছিল। মোগলসকলে নিজৰ শক্তি-সামৰ্থ্যৰ ওপৰত অহংকাৰ কৰি অসম তথা কামৰূপক নিজৰ অধীনলৈ আনি ইয়াত মুছলিম শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্যে আগবাঢ়ি আহিছিল।
কিন্তু মোগলসকল অসমৰ ৰণক্ষেত্ৰত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে স্বাধীনচেতা অসমৰ পুৰুষ-নাৰীসকলে হাতত হেংদাং লৈ শক্তিশালী মোগল সেনাৰ সন্মুখত অতি সাহসেৰে থিয় দিলে। অসমৰ বীৰ পুৰুষ-নাৰীৰ সাহস আৰু পৰাক্ৰমৰ সন্মুখত ৰাজপুত বিজয়ী মোগলসকলৰ শক্তি আৰু আত্মবিশ্বাস মুহূৰ্ততে ম্লান হৈ পৰিল। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীৰ অসীম বীৰত্ব দেখি মোগল সেনাই অৱশেষত পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হ’ল।
৪। “ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে
শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।”
—কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ অসম আক্ৰমণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে শক্তিশালী মোগলসকল অতি বীৰদৰ্পে অসমত আহি উপস্থিত হৈছিল। তেওঁলোকে অসমীয়া লোকসকলক দুৰ্বল বুলি ভাবিছিল আৰু সহজেই অসম জয় কৰি ইয়াত মুছলিম সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰিব পাৰিব বুলি আশা কৰিছিল। অসম তথা কামৰূপ ৰাজ্যও মোগলৰ অধীনলৈ আহিব বুলি তেওঁলোকে ভাবিছিল।
কিন্তু মোগলসকল অসমৰ ৰণক্ষেত্ৰত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে স্বাধীনচেতা অসমৰ পুৰুষ-নাৰীসকলে ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ ধৰি হাতত হেংদাং লৈ মোগল সেনাৰ সন্মুখত সাহসেৰে থিয় দিলে। তেওঁলোকে অতি বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমেৰে যুদ্ধ কৰি মোগলসকলক পৰাস্ত কৰিলে আৰু অসমৰ মাটিৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে।
অসমীয়া সেনাৰ সাহস, শক্তি আৰু বীৰত্ব দেখি মোগলসকল আচৰিত হৈ পৰিল। প্ৰায় শুকান সান্দহ আৰু পানী খাই জীৱন-যাপন কৰা অসমীয়া সৈন্যই ক’ৰ পৰা ইমান শক্তি আৰু সাহস লাভ কৰিলে, সেই কথাই তেওঁলোকক বিস্মিত কৰিলে। অসমীয়া সৈন্যৰ এই অসীম সাহস, শক্তি আৰু স্বদেশপ্ৰেম দেখি মোগল সেনাই অৱশেষত অসমক সেৱা জনাই চিৰদিনৰ বাবে অসম এৰি গুচি গ’ল।
৫। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্রতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে। চাৰিওফালে ধূসৰ পাহাৰে আগুৰি থকা অসমৰ বননিৰ পাতত নিয়ৰৰ কণিকাবোৰ জাংফাই আৰু মিনাকৰাৰ দৰে চিকমিকাই থাকে। একেদৰে দুবৰিৰ পাততো মুকুতাৰ থোপাৰ দৰে নিয়ৰৰ টোপালবোৰ জিলিকি থাকে।
অসমৰ ধূলি-বালিত মহামূল্যৱান মৰকত মণিৰ দৰে সৌন্দৰ্য সিঁচৰতি হৈ আছে। নৈ, জান-জুৰিৰ বালিত থকা সোণৰ চেকুৰাবোৰেও চকুত তিৰবিৰণি তোলে। নৈ, বিল আৰু খালত থকা সেন্দুৰৰ ফোটৰ দৰে বিভিন্ন জাতৰ পুঠিমাছ আৰু ভেকুলী, লগতে গছ-গছনিৰ সেউজীয়া ৰূপে অসমৰ প্ৰকৃতিক আৰু অধিক মনোমোহা কৰি তুলিছে।
অসমৰ এনে অপূৰ্ব প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যত মুগ্ধ হৈ বহু মোগল সৈন্যই অসমক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি চিৰদিনৰ বাবে ইয়াতে থাকি গ’ল।
৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিক অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি, সাহিত্যিক আৰু ঔপন্যাসিক। তেওঁৰ জন্ম ১৯১৯ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত হৈছিল। অসমীয়া সাহিত্যলৈ তেওঁ কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ আদি বিভিন্ন সাহিত্যিক অৱদান আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ সাহিত্যত মানুহৰ জীৱন, সমাজ, প্ৰকৃতি আৰু মানৱীয় অনুভূতিৰ সুন্দৰ প্ৰকাশ দেখা যায়।
চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনাসমূহত সাধাৰণ মানুহৰ সুখ-দুখ, আশা-নিৰাশা আৰু সামাজিক জীৱনৰ বাস্তৱ ছবি প্ৰতিফলিত হৈছে। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰাৰ লগতে সাহিত্যৰ জৰিয়তে মানৱতা, ভাতৃত্ববোধ আৰু সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৰ্মৰ ভিতৰত ‘সূৰুযমুখীৰ স্বপ্ন’, ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’, ‘ৰাজনী গন্ধা’** আদি উল্লেখযোগ্য।
সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক হিচাপে চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ নাম সদায় স্মৰণীয় হৈ থাকিব।
৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা মোগলসকলে অসমৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য দেখি বৰ মুগ্ধ হৈছিল। অসমীয়া সেনাৰ হাতত পৰাজিত হৈ নিজ দেশলৈ উভতি যোৱাৰ সময়ত মোগলসকলে অসমৰ ৰূপৰ বিষয়ে এনেদৰে বৰ্ণনা কৰিছে—
অসম চাৰিওফালে ধূসৰ পাহাৰে আগুৰি থকা দেশ হ’লেও ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি আকৰ্ষণীয়। গছ-গছনিৰ পাতবোৰ জাংফাই আৰু মিনাকৰা বস্তুৰ দৰে ৰ’দৰ পোহৰত জিলিকি থাকে। দুবৰি বনৰ পাতৰ আগত জমা হোৱা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ দৰে তিৰবিৰাই থাকে। খৰমৰ চুলাও হাতীৰ দাঁতেৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। অসমৰ ধূলি-বালিত মুকুতা, মৰকত আদি মূল্যৱান ৰত্ন মিহলি হৈ থাকে আৰু মানুহৰ গচকত সেইবোৰ ভাঙি যায়।
অসমৰ মানুহে বাঘনখৰ খাৰু পিন্ধে আৰু ভৱিৰ আঙঠিৰে নিজকে সজায়। ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা বজায় আৰু হাঁহৰ কণী, চাউল আদিৰে ৰজাৰ দেউল নিৰ্মাণ কৰে। অসমৰ অসংখ্য নদ-নদীৰ বালিত সোণৰ চেকুৰা পোৱা যায়। সাগৰৰ দৰে বৃহৎ পুখুৰী, খাল-বিল আদিত সোণবৰণীয়া ৰংলোৱা পুঠিমাছ আৰু মূৰত সেন্দুৰীয়া ফোঁট থকা ভেকুলী দেখা যায়।
এসময়ত নিষ্কর্মা বুলি ভবা ধোদসকলেও স্বৰ্গদেউৰ আদেশত ৰাজ আলি নিৰ্মাণ কৰে আৰু পিঠাগুড়ি ঢালি দ’ল সাজে। ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আৰু আন আন ঘৰৰ সৌন্দৰ্যই অসম তথা স্বৰ্গদেউৰ ৰাজধানীক স্বৰ্গপুৰীৰ দৰে কৰি তোলে। অসমৰ মানুহৰ মুখত যেন সদায় মৌ বৰষে। অসমৰ এনে মনোমোহা আৰু অপূৰ্ব ৰূপত মুগ্ধ হৈ বহু মোগল সৈন্যই নিজ দেশলৈ উভতি নগৈ অসমক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি চিৰদিনৰ বাবে ইয়াতে থাকি গ’ল।
৮। ব্যাখ্যা কৰা—
(ক) “মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
দেশপ্রাণ, মুক্তপ্রাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকি সুপ্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক তথা কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনা ‘মই অসমীয়া’ কবিতাৰ অন্তৰ্গত।
এই কবিতাফাকিৰ জৰিয়তে মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত অসমীয়া সেনাৰ বীৰত্ব, শক্তি আৰু দেশপ্ৰেমৰ কথা প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহোঁতে ভাবিছিল যে অসমীয়া লোকসকলক সহজেই পৰাজিত কৰি অসম দখল কৰিব আৰু ইয়াত মুছলিম সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰিব।
কিন্তু অসমীয়া সেনা তথা পুৰুষ-নাৰীৰ দেশপ্ৰেম, স্বদেশভক্তি আৰু বীৰত্বৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ কোনো ধাৰণাই নাছিল। অসম আক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁলোকে দেখিলে যে নিজৰ মাতৃভূমি ৰক্ষা কৰিবলৈ কোনো অসমীয়া পুৰুষ বা নাৰীয়েই মৃত্যুক ভয় নকৰে। অসমীয়া লোকৰ অসীম সাহস আৰু বীৰত্বৰ সন্মুখত মোগলসকলে তিষ্ঠিব নোৱাৰি অহা বাটে উভতি যাবলৈ বাধ্য হ’ল। তেতিয়াহে তেওঁলোকে অসমীয়া মানুহৰ দেশপ্ৰেম, মুক্ত মনোভাৱ, স্বদেশভক্তি আৰু শক্তিৰ নতুন পৰিচয় লাভ কৰিলে।
(খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত
হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা
ভৰি ধোবে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকি সুপ্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক তথা কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনা ‘মই অসমীয়া’ কবিতাৰ অন্তৰ্গত। এই কবিতাফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসম যে প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে অতি চহকী, সেই কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপূৰ্ব সমাহাৰ দেখি অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ অহা মোগলসকল আচৰিত হোৱাৰ লগতে মুগ্ধ হৈ পৰিছিল। পুৱাৰ সূৰ্যৰ পোহৰত দুবৰি বনত পৰি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ থোপাৰ দৰে জিলিকি উঠে। মূল্যৱান সম্পদেৰে সমৃদ্ধ অসমৰ ধূলি-বালিত মৰকত, বাখৰ আদি বহুমূলীয়া বস্তু সিঁচৰতি হৈ পৰি থাকে আৰু মানুহৰ গচকত সেইবোৰ প্ৰায়ে ভাঙি যায়। আনহাতে, হাতীৰ মূল্যৱান দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা তৈয়াৰ কৰা হয়। আনকি পোৱালেৰে নিৰ্মিত দলঙত বহিও অসমীয়া মানুহে ভৰি ধোৱে। অসমৰ এনে প্ৰাকৃতিকভাৱে চহকী অৱস্থা দেখি মোগলসকল অত্যন্ত মুগ্ধ হৈছিল।
(গ) মোহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল
অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া,
অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ
দূৰৰ মোগল আহি হ’ল অসমীয়া।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকি সুপ্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক তথা কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনা ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ অন্তৰ্গত।
অসমৰ চহকী সম্পদ আৰু মনোমোহা প্ৰাকৃতিক ৰূপত মুগ্ধ হৈ অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ অহা মোগলসকলৰ মাজৰ কিছুসংখ্যক লোক পৰাজিত হৈ নিজ দেশলৈ উভতি যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে অসমতে থাকি গ’ল। এই কথাই কবিতাফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে প্ৰকাশ কৰিছে।
অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ অহা বিদেশী মোগল সেনাসকলে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু মনোমোহা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য দেখি অত্যন্ত মুগ্ধ হৈ পৰিছিল। স্বদেশপ্ৰেমী অসমীয়া লোকসকলৰ বীৰত্বৰ সন্মুখত তিষ্ঠিব নোৱাৰি মোগল সেনাই পৰাজয় স্বীকাৰ কৰি উভতি যাবলগীয়া হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে পুনৰ অসম আক্ৰমণ কৰাৰ সাহস নকৰিলে। কিন্তু মোগল সেনাৰ একাংশ অসমৰ স্বৰ্গসদৃশ বিনন্দীয়া ৰূপত ইমানেই মুগ্ধ হৈ পৰিছিল যে বিদেশী আৰু দূৰ দেশ হ’লেও তেওঁলোকে অসমতে থাকিবলৈ ল’লে আৰু অসমক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া হৈ পৰিল।
অসমৰ অপূৰ্ব প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু চহকী সম্পদে তেওঁলোকক নিজৰ জন্মভূমিৰ কথাও পাহৰাই দিলে আৰু অসমকেই নিজৰ আপোন দেশ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে।
(ঘ) জীবনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া
অসমীয়া দেহ-প্রাণ মন;
জীয়াই থাকোতে মই অসমৰে অসমীয়া,
মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকি সুপ্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক তথা কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচনা ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ অন্তৰ্গত। মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত পৰাজিত হোৱা মোগল সৈন্যৰ একাংশই অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, প্ৰাকৃতিক সম্পদ আৰু অসমীয়া মানুহৰ মাত-কথাত মুগ্ধ হৈ পৰিছিল। সেয়েহে তেওঁলোকে নিজৰ দেশলৈ উভতি নগৈ অসমকেই নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে মনে-প্ৰাণে গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া হৈ অসমতে থাকি গ’ল।
এই লোকসকলৰ বংশধৰসকলে বৰ্তমানেও অসমক নিজৰ মাতৃভূমি আৰু জন্মভূমি বুলি গ্ৰহণ কৰি সেৱা আগবঢ়াই আহিছে। তেওঁলোকৰে বংশধৰ কবিয়েও নিজকে খাটি অসমীয়া বুলি গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। মাতৃভূমি অসমত তেওঁ চিৰদিন অসমীয়া হৈ থাকিব বিচাৰে আৰু মৃত্যুৰ সময়তো এই অসমতে অমিয়া মৰণ বৰণ কৰিবলৈ আন্তৰিকভাৱে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে।
অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ আৰু মন লৈ জীৱন-মৰণে চিৰদিন অসমীয়া হৈ থকাৰ কথাই কবিৰ মনত অপৰিসীম আনন্দৰ সৃষ্টি কৰে।
৯। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিব বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্রশংসা কৰিছে, —তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত বিশাল সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰা শক্তিশালী মোগলসকলে সেই সময়ৰ স্বাধীন অসমতো মুছলিম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্যে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহিছিল। মোগলসকলে ভাবিছিল যে তেওঁলোকৰ দৰে বীৰ আৰু পৰাক্ৰমী শক্তি ভাৰতৰ আন কোনো ঠাইতে নাই, আনকি স্বাধীন অসমতো নাই। সেয়েহে অসমক সহজেই পৰাজিত কৰি মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ আনিব পাৰিব বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল। বিশ্ববিজয়ী মোগলসকলৰ অগ্ৰগতি কোনো শক্তিয়েই বাধা দিব নোৱাৰিব আৰু বাধা দিবলৈও কোনেও সাহস নকৰিব বুলি তেওঁলোকে ভাবিছিল।
কিন্তু এই আত্মবিশ্বাসেৰে যেতিয়া শক্তিশালী মোগলসকলে অসমৰ মাটিত যুদ্ধৰ সাজেৰে ভৰি থ’লে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সন্মুখত থিয় হ’ল নিজৰ দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাণ দিবলৈও অকণো ভয় নকৰা অসমীয়া পুৰুষ-তিৰোতা। কাৰো আক্ৰমণ সহ্য নকৰা আৰু কাৰো ওচৰত শিৰ নত নকৰা অসমীয়া বীৰসকলে হাতত হেংদাং লৈ ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ ধৰি মোগল সেনাৰ সন্মুখীন হ’ল।
অসমীয়া বীৰসকলৰ এনে বীৰত্ব আৰু সাহস দেখি শক্তিশালী মোগল সেনাৰো ভয়ত বুকু কঁপি উঠিল। অসমৰ পৰাজয় নস্বীকাৰ কৰা আৰু মৃত্যুকো ভয় নকৰা পুৰুষ-নাৰীৰ সন্মুখত মোগল সেনাই পৰাজয় স্বীকাৰ কৰি পিছ হুহকি যাবলৈ বাধ্য হ’ল। এই কাৰণতেই কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব, সাহস আৰু পৰাক্ৰমক প্ৰশংসা কৰিছে।
১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম লম বুলি ভাবিছে, বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া মানুহৰ বীৰত্ব আৰু সাহস দেখি আচৰিত হৈছিল। অসমীয়া পুৰুষ-তিৰোতাৰ অন্তৰত থকা স্বদেশপ্ৰেমে মোগলসকলৰ মনো স্পৰ্শ কৰিছিল। পৰাজিত মোগল সৈন্যৰ একাংশ অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু চহকী সম্পদত মুগ্ধ হৈ অসমতে থাকি গৈছিল আৰু পিছলৈ হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি গৈছিল।
অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু বিজয়ৰ সেই গৌৰৱময় ইতিহাস আজিও অক্ষুণ্ণ হৈ আছে। সেয়েহে কবিয়ে অসমৰ কাৰণে যুঁজিবলৈ আৰু অসমৰ বাবেই প্ৰাণ দিবলৈও ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে। আনকি মৃত্যুৰ পিছতো এনে গৌৰৱময় ইতিহাসেৰে সমৃদ্ধ অসম ভূমিতে পুনৰ অসমীয়া হৈ জন্ম ল’ব বুলি কবিয়ে আশা কৰিছে।
১১। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ ভাৰতবৰ্ষত মোগল সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰা বিশ্ববিজয়ী মোগলসকলে স্বাধীন অসম আক্ৰমণ কৰি ইয়াতো মুছলিম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্যে সসৈন্যে অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। মোগলসকল অসমৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে স্বাধীনচিতীয়া অসমীয়া পুৰুষ-নাৰী সকলোৱে হাতত হেংদাং লৈ অতি সাহস আৰু বীৰত্বৰে নিজৰ মাতৃভূমিৰ স্বাধীনতা আৰু স্বতন্ত্ৰতা ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ সন্মুখত থিয় হ’ল।
অসমীয়া সেনাৰ সাহস, শক্তি আৰু বীৰত্বৰ সন্মুখত মোগল সেনা তিষ্ঠিব নোৱাৰি পৰাজিত হৈ পিছ হুহকি যাবলৈ বাধ্য হ’ল। অসমীয়া লোকৰ বল-বিক্ৰম, সাহস আৰু দেশপ্ৰেম দেখি মোগলসকল আচৰিত হৈ পৰিল। ইয়াৰ লগতে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু চহকী সম্পদসমূহ দেখিও তেওঁলোক বিস্মিত আৰু মুগ্ধ হৈছিল।
পৰাজিত হৈ স্বদেশলৈ উভতি যোৱাৰ সময়ত মোগলসকলে দেখিলে যে অসম চাৰিওফালে ধূসৰ পাহাৰে আগুৰি আছে আৰু সেউজীয়া গছ-গছনি, চৰাই-চিৰিকতিয়ে ইয়াক অতি মনোমোহা কৰি তুলিছে। দুবৰি বনত পৰি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ সূৰ্যৰ পোহৰত মুকুতাৰ দৰে তিৰবিৰাই থাকে। গছৰ পাতবোৰ জাংফাই আৰু মিনাকৰাৰ দৰে জিলিকি থাকে। অসমৰ ধূলি-বালিত মৰকত, বাখৰ আদি মূল্যৱান বস্তু মিহলি হৈ থাকে আৰু ভৰিৰ গচকত সেইবোৰ ভাঙি যায়। নদীৰ বালিত সোণৰ চেকুৰা পোৱা যায়। হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা তৈয়াৰ কৰা হয়। স্বৰ্গদেৱে হাঁহৰ কণী আৰু চাউলেৰে দেউল নিৰ্মাণ কৰে। মানুহে বাঘনখৰ খাৰু আৰু আঙঠি পিন্ধে, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা বজায়। সাগৰৰ দৰে বিশাল খাল-বিলত সোণবৰণীয়া পুঠিমাছে জঁপিয়াই থাকে আৰু ভেকুলীয়েও যেন মূৰত সেন্দুৰৰ ফোঁট লৈ জঁপিয়াই থাকে। মাটিৰ চৰুত জুখি সোণ-ৰূপ দিয়াৰ কথাও মোগলসকলে দেখিবলৈ পাইছিল।
অসমৰ এনে অপূৰ্ব আৰু বিনন্দীয়া ৰূপত মুগ্ধ হোৱাৰ লগতে অসমীয়া মানুহৰ মৌ-সনা মাত-কথাত আকৃষ্ট হৈ একাংশ মোগল সৈন্যই অসমক নিজৰ মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে। তেওঁলোকে অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ সৈতে একাকাৰ হৈ অসমতে থাকি গ’ল। কবিয়েও অসমৰ কেতিয়াও নজহা-নপমা এই গৌৰৱময় ঐতিহ্যক সুঁৱৰি, মৃত্যুৰ পাছতো অসমীয়া হৈ পুনৰ এই অসম ভূমিতে জন্ম ল’বলৈ মনে-প্ৰাণে কামনা কৰিছে। অসমীয়া পৰিচয়েৰে তেওঁ চিৰদিন অসমতে থাকিব বিচাৰে।
১২। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ অতীতত অসম এখন স্বাধীন ৰাজ্য আছিল। ভাৰতৰ অধিকাংশ ৰাজ্য মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত থাকিলেও সেই সময়ত অসম স্বাধীন হৈ আছিল। মোগলসকলে কেইবাবাৰো অসম আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও অসমীয়া লোকৰ সাহস, শক্তি আৰু বীৰত্বৰ সন্মুখত তিষ্ঠিব নোৱাৰি অসম জয় কৰাৰ আশা চিৰদিনৰ বাবে ত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। অসমীয়া মানুহৰ এই সাহস আৰু বীৰত্ব সঁচাকৈয়ে গৌৰৱৰ বিষয়।
অসম প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে অতি সমৃদ্ধ। অতীতত অসমৰ মাটি আৰু বালিত বিভিন্ন মূল্যৱান বাখৰ আৰু সোণৰ চেকুৰা পোৱা গৈছিল। মানুহে বাঘনখৰ খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙঠি গঢ়াই পিন্ধিছিল। হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলাও তৈয়াৰ কৰিছিল। হাঁহৰ কণী, চাউলৰ গুড়ি আদিৰে সজোৱা অতীতৰ মঠ-মন্দিৰ, ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আৰু সেই সময়তে খন্দোৱা সাগৰৰ দৰে বিশাল পুখুৰীবোৰে অসমৰ অতীতৰ গৌৰৱৰ কথা আজিও প্ৰকাশ কৰি আছে। অসম এসময়ত ইমানেই চহকী আছিল যে চৰুত জুখিহে সোণ-ৰূপৰ আদান-প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৩। বিপৰীত শব্দ লিখা—
গৌৰৱ – দুৰ্যশ।
আলোক – এন্ধাৰ।
স্বাধীনতা – পৰাধীনতা।
পৰাজিত – অপৰাজিত, বিজিত।
সপোন – দিঠক।
মৰণ – জনম
অতিৰিক্ত প্রশ্নোত্তৰ:
চমু উত্তৰ দিয়া–
(১) ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটিৰ কবি কোন?
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিক।
(২) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম ক’ত আৰু কোন চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৯১৯ চনত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত।
(৩) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ মৃত্যু চনটো লিখা।
উত্তৰঃ ২০০০ চন।
(৪) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখনি উপন্যাসৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’।
(৫) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখনি গল্পপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ পৰশমণি।
(৬) চৈয়দ আব্দুল মালিকে কোনখন গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা পাইছিল?
উত্তৰঃ ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ৰ বাবে।
(৭) কোন চনত অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনত চৈয়দ আব্দুল মালিকে সভাপতিত্ব কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯৭৭ চনৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনত।
(৮) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ গল্প-উপন্যাসৰ পৰা কি চলচ্চিত্র নির্মিত হৈছে?
উত্তৰঃ ‘জেতুকা পাতৰ দৰে’ আৰু ‘মমতাজ’।
(৯) সুদূৰ পশ্চিম এৰি বিজয় সপোন দেখি অসমলৈ কোন আহিছিল?
উত্তৰঃ মোগলসকল।
(১০) “লুইতৰ পাৰত গালোঁ দৃপ্ত উচ্ছ্বাসত
আপোনাৰ বিজয়ৰ গান।” –কোনে বিজয়ৰ গান গাইছিল?
উত্তৰঃ মোগলসকলে।
Class 10 Assamese Chapter 4-ৰ সহজ Question Answer, Notes আৰু Solution বিচাৰি থকা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে এই post-টো উপযোগী। ইয়াত অধ্যায়টোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰসমূহ সহজ ভাষাত আলোচনা কৰা হৈছে, যাতে Class 10 Assamese Mil Chapter 4 Notes Assamese Medium-ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সহজে পঢ়ি, বুজি আৰু পৰীক্ষাৰ বাবে revision কৰিব পাৰে।
Note: If you find any mistakes in this CHAPTER, please let us know or correct them yourself. Thank you.